ครึ่งวันใน JJ

by Nicky

 
เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา มีกิจกรรมสานสัมพันธ์ ไทย-ญี่ปุ่น
โดยการพาเพื่อนชาวญี่ปุ่น ไปชอปปิ้งช่วยชาติ ในตลาดนัดชื่อดัง จตุจักรวีคเอ็นมาร์เก็ต
 
เล่าเรื่องเพื่อนนิดนึง เพื่อนคนนี้ ชื่อ กูมิโกะ (Kumiko) เป็นคนญี่ปุ่นโดยกำเนิด
แต่เจอกันที่ perth, aus โดยการเรียนที่โรงเรียนเดียวกับเรา
เป็นคนแรกๆ ที่เข้ามาทัก แล้วหลังจากนั้น เราก็ได้เรียนรู้การมีสังคมญี่ปุ่น บ้างประปราย
กูมิโกะ น่ารักมาก ทั้งหน้าตา และนิสัย ใจคอ มารยาท การพูดจา
แถมยังอายุไล่เลี่ย วัยเดียวกัน ซึ่งปีนี้ she มาอายุ 30 เป๊ะ ณ เมืองไทย ซะด้วย
และ กูมิโกะ มีแฟน เป็นคนไทยด้วยนะ ชื่อ เต้
 
การมาคราวนี้ เพราะรอเคลียร์เรื่องวีซ่า กลับเข้าออสโดยถาวร
เพราะเต้ จะได้ทำงานกับบริษัทโปรแกรมแห่งหนึ่งในเพิรซ์
ฆ่าเวลารอวีซ่าตอบรับที่เมืองไทย 3 วีค แล้วก็ไปรอที่ญี่ปุ่น อีก 2 วีค
กูมิโกะ กับเต้ มาด้วยกัน 2 คน น่ารัก กระหนุง กระหนิง
มาเมืองไทย ก็ล่องทะเล เที่ยวกรุงเทพ จบลงที่ขึ้นเหนือ
แล้วจึงบินตรงสู่เจแปน ก่อนจะบินไปที่ออส เป็นจุดหมายสุดท้าย
 
สำหรับการชอปปิ้งมาราธอนครั้งนี้ เริ่มตั้งแต่ บ่ายโมง จนถึง หกโมงครึ่ง
ต้องเรียกว่า มาราธอน เพราะเราไม่เคยเดินในที่ร้อนๆ ได้นานขนาดนี้ สุโค่ย!
เดินครบทุกซอย ทุกร้าน ยกเว้น โซนสัตว์เลี้ยงและต้นไม้
หอบหิ้วกันพะรุงพะรัง เดินกันสนุกสนาน ลัลล้า หยิบโน่น ลองนี่ ซื้อๆๆๆ กันมา
ชวนเดินถูกคนมากๆ เราก็หยิบโน่นนี่นั่น แฟชั่น ล้ำยุค ไรๆ ยุๆ กันให้ซื้อไป
นี่ขนาดกูมิโกะ ไปเดินแพลตินั่มมาแล้วนะ แล้ว JJ นี่ รอบนี้ รอบที่ 2
ยังเหลืออะไรให้เพื่อนซื้อได้นักหนา 55555
 
ส่วนเต้ แยกตัวไปเดินคนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว (รู้แกว)
โทรมาตอนประมาณ 3 โมงมั๊ง ว่าเสร็จแล้ว แต่เราสองคนยังไม่เสร็จสิ้น
เต้ เลยต้องไปนั่งรอในรถใต้ดิน เห็นบอกว่าหลับไปหลายรอบ
 
เดินแล้วระลึกถึงอดีต ตอนขายเสื้อผ้าอยู่ที่นั่น 4-5 ปีที่แล้ว หรือเปล่า ไม่แน่ใจ
มีร้านค้าใหม่ๆ มาเยอะเหมือนกัน ร้านเก่าแก่ ที่ยั้งยืนยง ก็ร้านกางเกงยีนส์
พี่ผู้ชายที่ขายผ่านทอระโข่ง ดังเร้าใจเหมือนเดิม
ที่นี่ร้านส่วนหนึ่งก็จะตัดเย็บ ออกแบบ ทำเอง ขายเอง
ได้พูดคุยกับเจ้าของสินค้าโดยตรง ได้เห็นแววตามุ่งมั่น ภูมิใจในสินค้าของตัวเอง
เห็นความคิดสร้างสรรค์ ดีไซน์แปลกๆ เราว่ามันมีเสน่ห์ตรงนี้แหล่ะ
โอ้ว เห็นแล้วอยากกลับไปเปิดร้านอีกรอบ
  
จนได้เวลา ซักหกโมงครึ่ง ด้วยความสงสาร เลยเดินไปดูเต้ 5555 หลับรออยู่
แล้วก็นั่งคุยกันนิดหน่อย จึงได้แยกย้าย เพราะวันนี้กูมิโกะ ต้องกลับไปเตรียมอาหารเย็น
ใน recipe ญี่ปุ่น ให้ครอบครัวเต้ทานกัน เลยแยกกันด้วยประการละฉะนี้
 
พอเดินแยกออกมา ระหว่างเดินคนเดียว รู้สึกได้ว่า ปวดร้าวสังขารมาก กร๊ากก
ขาถึงขั้นอุทรณ์ออกมาดังๆ แบบพี่ช่า ใน 5 แพร่ง ว่า
….กรู เมื่อยยยยย….!
 
Advertisements