” I will go INTER. “

by Nicky

 
 
หลังจากชีวิตผ่านพ้นจุดอับ (ชื้น) มาได้
ก็เกิดความคิดอยากไปใช้ชีวิตต่างแดนอย่างใครๆ เค้าบ้าง
จะไปเที่ยวเฉยๆ ก็กระไร ครั้นจะไปเรียนเอาจริงเอาจัง ก็เกินกำลัง (เงิน+สมอง) งั้นเรียนคอร์สภาษาสั้นๆ ก็คงพอ
จากการพิจารณาทุนรอน ตามประสาคนเบี้ยน้อยหอยเท่าเดิม ดูสภาพดินฟ้า อุณหภูมิ ระยะทาง
รวมไปถึงการหมุนลูกโลกแผนที่ หลับตา เอานิ้วจิ้ม เลขที่ออก คือ Australia
แผ่นดินแห่งจิงโจ้ดึ๋งๆ และรัฐที่ติดทะเล เหมาะแก่การใส่ทูพีชโต้ tsunami ก็คงไม่พ้น Perth
ก็ว่าไป จริงๆ ที่ต้องเป็นเพิร์ซ เพราะ โรงเรียนที่จะไปเรียน มันเปิดแค่ ซิดโน่น กะเพิร์ซ
และซิดนั่น แพงกว่าเพิร์ซ์นี่ สรุปเพิรซ์เลยได้ตัวเราไป ก็แค่นั้นเอง
 
สาละวนทำเรื่องสอบ สัมภาษณ์ ตรวจสุขภาพ เตรียมเอกสาร วีเซอร์ วีซ่าส์ (ซึ่งยังไม่เสร็จเรียบร้อย)
เป็นเพราะเราเดินเรื่องช้าไปหน่อย เวลาเหลือน้อยเต็มทน วีซ่ายังไม่ผ่าน แต่ก็จัดกระเป๋าไปพลางๆ
กะว่าหากออกวีซ่าให้ไม่ทัน ก็จะนั่งรถไปเที่ยว+นอน สุวรรณภูมิ แล้วกัน แก้ขัดไปก่อน
 
เรื่องของคนไม่เคยไปนอกแบบแรมเดือน อย่างดีก็ไม่เกินอาทิตย์นึง นี่ล่อไปครึ่งปี
ก็เลยไม่รู้จะเอาอะไรไปให้ครอบคลุม ครบถ้วนอรรถประโยชน์ทั้งปวงดี
สิ่งแรกที่คำนึง เสื้อผ้า หลังจากดูอุณหภูมิ มีตั้งแต่หนาวๆ (ตอนเช้า และกลางคืน) จนถึงร้อนๆ (กลางวัน)
อย่างที่บอกว่าไปในระยะสั้น ไม่อยากไปซื้ออะไรใหม่ที่โน่น
จึงเลือกเฉพาะชุดที่คิดว่าน่าจะต้องใช้ และมีเผื่อไปด้วย ผลของการเผื่อ
หลังจากลิสรายการออกมา พับๆ ชุดออกมาได้ประมาณ 200 ชิ้น
OMG! มองผาดๆ ด้วยตาก็รู้และว่ายัดลงกระเป๋าไม่หมดแน่นอน
นี่ยังไม่รวม ชั้นใน กระเป๋า รองเท้า เครื่องประดับ เครื่องสำอางค์ ของใช้ส่วนตัว
ของกิน เครื่องครัว แฟ้บ น้ำยาปรับผ้านุ่ม สบู่ เครื่องเขียน อะไรต่อมิอะไร ที่อยากเอาไปสารพัด
เวงกรำ เลยกองไว้งั้นก่อน คงต้องจัดประกวด ตั้งคณะกรรมการมาให้คะแนน ในรอบคัดเลือกอีกรอบ
 
ระหว่างช่วงพิจารณา มีโอกาสได้คุยกับ TUX
ตั๊กซ์ เป็นหนุ่มไทยในออสเตรเลีย สังกัดเมลเบิร์น
อยู่โน่น 4 ปีแล้ว ยังโสด กะว่าคงคว้าจิงโจ้ พอสซั่ม โคล่า แถวนั้นทำเมีย
เลยได้โอกาสไต่ถามตั๊กซ์ถึงการจัดของ
ตั๊กซ์บอกว่า เราบ้าไปแล้ว จะขนมาทำไมเยอะแยะ
ที่นี่ออสเตรเลียนะ ไม่ใช่ปาปัวนิวกินีช่วงเกิดสงครามโลก นะครับคุณ
เสื้อผ้า เอามาแต่พองาม มาอัพเดทเทรนด์ที่นี่เอา เอามาเยอะๆ เดี๋ยวลาวไม่รู้ด้วย
รู้แล้วหรอว่าคนที่นี่เค้าสวยกันยังไง มาซื้อเอาบ้างก็ได้ ไม่แพงขนาดนั้น
(แหม คุณตั๊กซ์ ดูถูก sense of fashion ของดิฉันมาก
เราไม่ต้องสวยแบบออสซี่ก็ได้ สวยแปลกเข้าว่า ไอแอม trend-setter!)
 
ตั๊กซ์แนะนำต่อว่า
มาม่า อะไรนั่น ที่นี่มีขายทุกรส ทุกแบบ ทุกสี ประเทศไทยส่งออกนะคุณ อย่าลืม
นี่ผมยังนั่งกินเมียวโจ้อยู่เลย กินจนหัวจะล้านแล้ว เครื่องครัว ขวด ถ้วย ถัง กะละมัง หม้อ ก็ไม่ต้อง
ผ้าห่ม แฟ้บเฟิบ อะไร ไม่ต้องเอามาทั้งนั้น ส้นสูงก็ไม่ต้อง มาทำงานในครัว ไม่ได้มาเดินแบบ
ผ้าอนาจาร ก็ไม่ต้องขนมามาก ไม่ได้ไปอยู่ป่า ที่นี่มีขาย ทั้งแบบสอด แบบโปะ (ดูมันเรียก)
เราเลยสงสัย ถามว่า ตั๊กซ์ แล้วไซส์ฝรังกับคนไทยมันจะได้หรอ
ตั๊กซ์บอก มันคงไม่ต่างกันเป็นหลามั๊ง (ดูมันตอบ)
 
แล้วก็ต่อด้วย เรื่องงานหารายได้เสริม
ว่าให้เดินเสนอหน้าเข้าไปในร้านอาหารไทยเลย
เค้าจะถามว่า มีประสบการณ์รึเปล่า ให้ตอบๆ ไปเลยว่ามี
ที่บ้านมีกิจการร้านอาหาร เคยช่วยแม่ อะไรว่าไป
อย่าไปตอบจริงใจมาก เดี๋ยวไม่ได้งาน
ทำได้ไม่ได้อีกเรื่อง เดี๋ยวเค้าก็ไล่ออกมาเอง
… กรำ
 
ตกลงมันจะให้ไปตายเอาดาบหน้าอย่างเดียว ว่างั้น
แล้วหากเราไปแล้ว อดๆ อยากๆ ขาดๆ เกินๆ ขึ้นมา
มันจะบินจาก eastside ข้ามไป westside มารับผิดชอบเค้าไหม เวงนี่ -_-‘
 
หลังจากปุจฉากันซักพักยก ก็ได้ข้อมูลมีประโยชน์บ้าง ไร้สาระบ้าง ตลกโปกฮาบ้าง เรื่อยๆ
เดี๋ยวคงต้องไปนั่งสมาธิ ตั้งจิต พิจารณาข้าวของใหม่ ท่องไว้ๆ พอเพียงๆ
 
เคยได้ยินไหม Less is more.
แล้วเคยได้ยินอีกไหมว่า When you feel less, you spend more!
 
555+
 
 
Advertisements