30 anniversary

 
 
 
 
Happy 30th Anniversary
Our Beloved Mom and Dad
{22-October-06}
 
 

ในชีวิตคนเรา จะรัก และดูแลใครได้นานขนาดนี้ไหมหนอ ช่างน่าคิด

30 ปี นี่ จะว่าน้อยก็ว่าได้ (มั๊ง) จะว่ามาก ก็มากโขอยู่

อืมมม หากต้องรักใครนานขนาดนี้ จะทำได้ไหม??

 

แล้วฉันจะโชคดีเหมือนแม่ฉันไหม??

 

 

มีโอกาสได้เข้าไปอ่าน blog ของเพื่อนสมัย ม.ต้น เค้าลงเนื้อหาเพลง Far Away

ประมาณว่า มีคนรอให้กลับบ้านอยู่

แล้วก็เขียนว่า จะรู้ไหมว่า มีคนรอให้เราโทรหา

มีคนสวดให้เราทุกๆ คืน มีคนนึกถึงเราตอนกำลังทำกับข้าวที่เราชอบ…….

อ่านแล้ว น้ำตาซึม อันนี้เรื่องจริง นึกถึงพ่อกับแม่ของตัวเอง

เค้าก็คงอยากให้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา เหมือนตอนเด็กๆ ที่พวกเค้าเคยดูแลพวกเราอีก

ตอนนี้ ก็คงมีแต่เราที่อยู่ที่บ้านกะพ่อ และแม่ ส่วนพี่ชาย ก็ไปทำงานต่างจังหวัด

หลายๆ อาทิตย์ หรือเป็นเดือนถึงจะกลับบ้านซักที… พ่อกับแม่คง รอ ว่าไหม…

 

วันนี้เป็นวันดีอีกวัน ที่ได้รวมกัน พ่อ แม่ ลูกๆ แถมลูกพี่ลูกน้องอีกคน

กินข้าว ฉลองครบรอบแต่งงาน 30 ปี

ทุกๆ วัน ที่อยู่กับพ่อกับแม่ มีบ้างที่เขาทั้งคู่ ง๊องๆ แง๊งๆ กันตามประสา 

แต่ก็ไม่เห็นซักวันที่เค้าไม่แสดงออกว่ารักกัน

ถึงลูกๆ อย่างเราจะมาทีหลัง พวกเราก็ไม่เคยรู้สึกเลยว่า เราได้ความรักไม่เท่ากับที่พวกเขารักกันเอง

ออกจะได้มามากกว่าด้วยซ้ำ แหงสิ มาทีหลัง ดังกว่า ว่างั้น…

 

วันนี้ไม่มีอะไรมาก กินข้าวรอบค่ำ ไปกินที่ร้านแถวประชาชื่น คลองประปา

ชื่อร้าน เจ๊ไข่ กินกันตามสไตล์คนมีฐานะ (ยากจน) 

คนเยอะเหมือนทุกๆ ครั้งที่ไป อร่อยดี

 

ถึงไม่ต้องขอ ไม่ต้องอวยพร เราก็เชื่อว่าพ่อกับแม่ก็จะรักและดูแลกัน

และลามมาถึงลูกๆอย่างนี้ ตลอดไปอยู่แล้ว

 

ในฐานะลูก ขอแค่ก่อนออกจากบ้านได้ยกมือไหว้ พ่อแม่ให้พร

ตอนกลับมาก็เห็นพ่อไปรับ แม่อุ่นกับข้าวรอ

มีโอกาสได้ทำอะไรให้พ่อ ให้แม่บ้าง

มันก็ทำให้เราได้เติมความรักให้กันและกัน ในทุกๆ วันที่ใช้ชีวิตอยู่

แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

 

 ขอเชิญ ดูภาพประกอบได้ใน >> photo : 30 anniversary

 

 "… My home is not a Place, it is People…"

"… House is made of brick and stone, Home is made of Love alone…"

 

 

Advertisements