Month: May, 2006

16052522

 
 
 
*************************************
 
" งานวันเกิด ที่ยิ่งใหญ่ ใครคนนั้น
ฉลองกัน ในกลุ่ม ผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศ สรรเสริญ เพลินทนง
วันเกิดส่ง ชีพสั้น เร่งวันตาย
 
ณ มุมหนึ่ง ซึ่งเหงา น่าเศร้าแท้
หญิงแก่ๆ นั่งหงอย และคอยหา
โอ้วันนี้ ในวันนั้น อันตราย
แม่คลอดสาย โลหิต แทบปลิดชนม์
 
วันเกิดลูก เกือบคล้าย วันตายแม่
เจ็บท้องแท้ เท่าไหร่ ก็ไม่บ่น
กว่าอุ้มท้อง กว่าคลอด รอดเป็นคน
เติบโตจน บัดนี้ นี่เพราะใคร
 
แม่เจ็บเจียน ขาดใจ ในวันนั้น
กลับเป็นวัน ลูกฉลอง กันผ่องใส
ได้ชีวิต แล้วก็เหลิง ระเริงใจ
ลืมผู้ให้ ชีวิต อนิจจา
 
ไฉนเรา เรียกกัน ว่าวันเกิด
วันผู้ให้ กำเนิด จะถูกกว่า
คำอวยพร ที่เขียน ควรเปลี่ยนมา
ให้มารดา พึงสุข จึงถูกแท้
 
เลิกจัดงาน วันเกิด กันเถิดนะ
ควรแต่จะ คุกเข่า กราบเท้าแม่
ระลึกถึง พระคุณ อบอุ่นแด
อย่ามัวแต่ จัดงาน ประจานตัว "
 
*************************************
 
จำชื่อผู้แต่งไม่ได้ แต่เป็น อ.หมอ นักพูดท่านหนึ่ง
เป็นกลอนที่ประทับใจมาก เราจดไว้ในไดอารี่ ตั้งแต่ 16 พค 2541
ซึ่ง นานมามากแล้ว แต่ยังอ่าน จนขึ้นใจ และพยายามปฎิบัติทุกปี (ถ้าไม่ลืม)
วันที่แม่ ให้กำเนิด ก็จะต้องกลับมากินข้าวกับแม่
ของขวัญให้แม่ในวันเกิดเราปีนี้ ก็พวงมาลัยมะลิหอมๆ กับ ซอง 1 ซอง หุหุ
 
 
ตื่นเต้นจัง เบญจเพส แล้ว ทำไงดี 5555555
 
คนเราจะแก่ ก็ต่อเมื่อเลิกเล่นเท่านั้น
ไม่ใช่ เลิกเล่นเพราะแก่
เราไม่แก่ แน่ เล่นไม่เคยหยุด และไม่คิดจะหยุดด้วย กร๊าก
Playing alive
 
 
 
Advertisements

3 ห. ทัวร์

 
 
3 ห. ออนทัวร์วันนี้ เกิดจาก ห. แรก ห.หรุย ชวนไปขี่จักรยานที่ นครนายก
ห.2 ห.หลี ตกลง ห.3 ห.หนึ่ง ตกลงด้วย
 
นัดกัน 7.30 ที่หน้าบ้านเรา หรุยขับรถมารับ นั่นคือตามที่นัดกัน
มาจริง 8 โมงกว่าๆ สาเหตุ หลี ตื่นสาย 55555
เสียเวลา ยูเทริน์รถ ไปครึ่งชั่วโมงได้ เพื่อกลับมาแถวบ้านเราเหมือนเดิม
เนื่องจาก คนที่อยู่แถวนี้ มันลืมทาง บอกทางยูเทรินร์ ไม่ถูก กร๊ากกก
ขอโทษ นะเพื่อน ครือ ชั้น ช่วยได้มากสุดแค่นั้น คือ ไม่ช่วยไรเรยดีก่า
เรื่องหลงทาง นี่ ของถนัด
 
จุดมุ่งหมาย นครนายก เป็นจังหวัดที่ ไร้ป้ายมากๆ
ป้ายบอกทางแทบไม่มี จังหวัดที่ ไม่มี สส.ก็งี้มั๊ง ดูเจริญน้อยพิกล
หรุยตั้งใจว่า จะไปซื้อหนังสือที่บอกแหล่งท่องเที่ยว
แต่ ขับไปตลอดทาง ไม่เจอ 7-11 โลตัส คาร์ฟู เจอแต่ 108 ชอป มินิมาด เล็กๆ
ก็เลย ตามเลย เที่ยวตามทาง ซึ่งก็ไม่พ้น
น้ำตกสาริกา น้ำตกนางรอง และเขื่อนท่าด่าน
แรลลี่ เก็บ อาร์ซี ตามน้ำตกมั่กๆ
 
เพื่อนหรุย บอกให้มาขี่จักรยาน
แต่ละนาง ก็แต่งองค์ทรงเครื่องมาขี่จักรยาน
รองเท้าผ้าใบ ยังดีเราใส่ สามส่วน หลีใส่ยีนส์
แล้วมันพามาเล่นน้ำตกซะงั้น กรำเวง ชุดเข้าเทศกาลมั่กๆ
 
น้ำตกสาริกา เสียตัง 60 บาท เพื่อเข้าไปดูน้ำไหลเอื่อยๆ
ดูน้ำที่อ่างน้ำในห้องน้ำยังเยอะกว่านี้เรย
และกินไก่ย่าง ข้างเหนียว อีก 100 ขำดี
เดินขึ้นไปสูงมาก พยายามหาที่ ไพรเวท สุดริด แต่ไม่เจอ และเดินลง
ถ่ายรูปกับป้ายเป็นที่ระลึก (บ้านนอกมั่กๆ เจอป้ายต้องถ่าย)
 
น้ำตกนางรอง เสียตัง 50 บาท
อันนี้ คึกคัก คนเยอะทั้งไทย และเทศ น้ำแยะ
ไปนั่งนานหน่อย เดินๆ ท่ามกลางฝนพรึมๆ โจ๊ะ ตกเล็กน้อย ทนได้ 
กินไอติมข้างทาง ซื้อน้ำ และคุยกับพี่ขายส้มตำ ฮาดี
ถ่ายรูปกับป้ายเป็นที่ระลึก 
ตอนถ่ายรูปกับป้ายระลึกชาติได้ คุ้นๆ ว่าเคยมากับ พวก เปิ้ล อั้ม กอล์ฟ แบงค์ แล้ว
นี่ เรามานครนายก เป็นครั้งที่ 2 แล้วหรือนี่ ทำไมจำอะไรไม่ได้เลย
สมองถั่วมาก เดจาวู ตอนโพสท่าถ่ายคู่ป้ายนี่แหล่ะ เหมือนเคยทำมาแล้ว 55555
 
น้ำตกวังตะไคร้ ขอข้ามไป เนื่องจาก พี่ที่นางรอง บอกว่า
น้ำที่นี่เยอะสุดแล้ว คาดว่า ไปวังตะไคร้ คงอารมณ์เดียวกับ สาริกา เป็นแน่
 
เลยตรงไปที่ เขื่อนท่าด่าน อันนี้ประทับใจ 
อลังการ หรุย บอกว่า เป็นเขื่อนที่ยาวที่สุดในประเทศ
ไปใช้เวลาอยู่บนนั้น นานหน่อย ลมเย็นมาก สวย ๆ
 
แล้วก็เหนื่อย เดินเหนื่อย สงสารหลี 555 ป้าแรงๆ เยอะ วันนี้
เลย ไม่ขี่แระ จักรยาน ผลัดไปทริปหน้าแทน
หรุยบอก ไว้ไปขี่ตอนเที่ยวเมืองโบราณ (ซึ่งไม่รู้วันไหนดี)
จบลงที่อาหารเย็น สเต็กโชคชัย
และไอติม อี้มมมม มิลค์
หิ้วติมกลับฝากคนที่บ้าน
จบ 1 วันเดียวกัน  
 
ส่วนใหญ่เรื่อง ฮาๆ จะเป็นตอนคุยอยู่บนรถซะมากกว่า
ครื้นเครงมาก การไปน้ำตก เป็นแค่ส่วนประกอบ
เหมือนสร้างเรื่องมาเจอกัน
เพราะเบื่อการเจอในเมือง ดูเหมือนปริมณฑล เป็นที่ใกล้สุด
ที่ห่างไกลจากเมือง ซึ่งสร้างสีสัน วันหยุด ให้ได้มาเฮฮากัน
 
ดูรูปปลากรอบ กันได้เลยจ่ะ สวย (เรามั่นใจ)
วิวเป็นแค่ส่วนประกอบ
สิ่งสำคัญคือ ภาพคน 55555 ถ่อไปถ่ายซะไกล
ถ้าได้เห็นภาพถ่ายรวม 3 คน จะต้องนึกถึง คนถ่ายให้
ที่เห็นพวกเรา แล้วอาจอนาถในใจ เออ ถ่ายให้ก็ได้ว่ะ
คนถ่ายบางคน ก็ฮาๆ ถ่ายไปพูดจาให้ฮาไป
รูปภาพธรรมดา ที่มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา
 
พนันได้ ว่าป่วยแน่นอน ตอนนี้ก็เริ่มเจ็บคอ
ดีนะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ได้หยุด พักเหนื่อย
ตอนไปภูกระดึง เดินหลายๆๆๆ กิโล ไม่รู้สึกเหนื่อยเท่านี้เลย
แค่เวลาผ่านไป วัยเปลี่ยนแปลง ร่างกายเริ่มหย่อนสมรรถภาพ
กรำ
🙂   

เรื่องเล่าวันวาน

 
 
 
ไหนๆ ก็ไหนๆ ว่าจะไม่บันทึก เพราะขี้เกียจ แต่เอาซะโหน่ย
เรื่องของ การ present progress ที่ผ่านไป
 
หลังจากตรากตำ เวลากินไม่ได้นอน เวลานอนก็กินไม่ได้ มานาน
ถึงกำหนดเส้นตาย วันอาทิตย์แสนร้อนแรง ที่ 30 แห่งเดือนเมษาพาเพลิน
กำหนดเวลา คือ 16.00-17.00
โดย อาจาน กำมะกานฝ่ายหญิง นุดจะรี้ และฝ่ายชาย วอระวิด
(กก. ของแต่ละคน ก็แตกต่างกันไป ตามแต่เวง และกรำ ที่พร่ำทำกันมา)
ซึ่งใครๆ ก็แซ่บถึง ความสามารถทางการทรมานเด็ก ของท่าน กก. ฝ่าย ญ เป็นอย่างดี
พี่แกร ที่รู้ทู๊กเรื่อง ไฟแนนซ์ การตลาด บัญชี เทคโนโลยี บลาๆๆ จนถึง จิตวิทยา
ท่าทางจะรู้ไสยสาด ด้วย
ทำให้อิฉันเป็นบ้า จิตตก ตลอดเวลาที่นึกถึงหน้าพี่แกร
และพลันนึกถึงวีรกรรมที่แกร ทำไว้ อาทิ
การถามรวด ยาว 2-2.30 ชม ให้เด็กยืนงง เป็นไก่ตาแหก
หากมีการโต้แย้ง หรือเถียง จะยิ่งสั่นเส้นประสาทการถาม ของแกร ให้ดุเด็ด เผ็ดมันส์ พะยะค่ะ ยิ่งขึ้น
ลีลาการถาม ด้วยดวงตา กลมโต ถลึง ปูดโปนออกมา
รอยยิ้มมุมปากอันเย้ยหยัน มือไม้ที่ยกประกอบท่าทาง
ไฟรังสีอัมหิด แผ่นซ่านเป็นบริเวณรอบ อูยยยย แค่คิสก็เป็นกรุ้ง (ขรี้ขึ้นหัว) ณ บัดนาว
 
วันนี้ คิวของบรรดาเด็กๆ ในที่ปรึกษา ท่าน ดร.สมิตตี้ ยาวรวด 9 โมงเช้า – 1 ทุ่ม
 
เอาหล่ะ ไปถึงตอนเที่ยง เพราะจิ๊กกะดิ๋ม โทรมาบอกว่าให้รีบมา
คนอื่นเค้าร่นเวลาขึ้น เพราะบางคน พรีเซ้นท์ไม่นาน
เอาหล่ะสิ
 
นั่งในห้อง คอมมอน ตอนเที่ยง อ.สมิตตี้ เดินออกมาหลังจากเส็ดฟัง พี่เอชาย พรีเซนต์
"อาจานขา นู๋ ตื่นเต้น…"
"(ขำๆ) เอ่อ ของหนึ่ง พรีเซนต์ 4 โมงเย็นไม่ใช่หรือ" จานแกร คงนึกในใจ อีนี่ ตื่นเต้น ล่วงหน้ามั่กๆ
"นั่นแหล่ะค่ะ นู๋ ก็ตื่นเต้ลล์ อยู่ดี"
 
นั่งคุยกะพี่ๆ เพื่อนๆ ไปเรื่อย มือเย็นมาก ไม่รู้ทำไม มันเย็นเอง
และเบ็ตตี้ คู่หูก็มา มันสงบนิ่งมากๆ สืบรู้ภายหลังว่า
เนื่องจาก เรา ตื่นเต้นอลังการ ขโมยซีนตื่นเต้นไปหมดแล้ว มันเลยไม่มีคิวให้ตื่นเต้น
55555555
 
และแล้ววววว แวร้กๆ เกือบๆ บ่าย 3 คิวก่อนหน้า เส็ดหมด
เดินคอตก มารอหน้าห้อง C2 เซ็ทเครื่อง รอ จาน กก.
อ.สมิตตี้ พูดจาน่ารักมาก บอกว่า
"ตายแน่ๆ หนึ่ง เดี๋ยวผม จะบอกว่า ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย เด็กๆ ทำกันเอง ผมไม่รู้ววววว 55"
กรำ ดูอาจานชั้นพูดเข้า
" เอ๋า ไม่ได้นะคะ อาจานขา อาจานต้องช่วยนู๋ มั่กๆ"
 
ระหว่างรอ อ.กก. ก็เข้าห้องไปซ้อมเปิดสไลด์ อ.สมิตตี้ ถาม "ให้ผมนั่งไหนดี"
"นั่งข้างหน้า ข้างๆ นู๋เรยค่ะจาน นู๋ต้องการ กลจ. อย่างแรง แล้วช่วยตอบ แทนนู๋ด้วย"
มีการซักซ้อม ถาม ตอบ 2-3 คำถาม พอเบาะๆ
 
แวร้กๆๆ มาแย้ว อ.กก. เห็นรังสีแผ่ๆ แวบๆ เงารางๆ เดินผ่านห้องกระจกมาแระ หุหุ
 
เริ่มเลย ค่ะ
 
(แจก handout ppt) อ.นุจจี้เปิดฉาก
"นิ ปรับตกเลยดีไหมคะ ใครบอกให้ปริ้น 6 หน้า ต่อแผ่น ครูอายุเท่าไหร่แล้ว
มองก็ไม่เห็น คราวหน้า ขอ 4 หน้า ต่อแผ่นได้ไหม"
"ค่ะ ขอโทษค่ะ -__-”’ "
 
พรีเซ้นไป 20 นาทีได้
ระหว่างพูดอยู่ จานแกร ก็หันไปคุยกะ กก. อีกคนซะงั้น ปล่อยข่อยพูดคนเดียว
เลยต้องหันไปส่งสายตา กับ อ.สมิตตี้แทน เฮ้อออ
กัวๆ เหมือนกัน บอกเบ็ตไว้แล้ว ว่า ถ้าพูดไม่ไหว จะโยนไมค์ให้เบ็ตพูดต่อเลย
โชคดีของเบ็ต เราเอาตัวรอดมาได้ จนจบช่วงของเรา พูดเร็วมาก
ช่วงหลัง เบ็ต โซโล่
จบ. การพรีเซ้น
 
อ.สมิตตี้ บอก เชิญท่าน กก. ซักถามครับ
หุหุหุ หลังจากจบคำนี้
40 นาที กก.ฝ่าย ญ ถามไป 32 นาที ฝ่ายชาย ได้ไป 8 นาที กร๊ากกกก
 
จานละเอียดมาก ขนาดบอกหน้าได้ว่า
"นู๋ๆ เปิดหน้า 55 สิจ๊ะ อาจาน อ่านแล้ว งงๆ ช่วยอธิบายหน่อย"
กรำ เปิดไล่กันไปทีหละหน้า ครับ พ่อแม่พี่น้อง
ได้แต่ ค่ะๆ พยัก เพยิด เห็นด้วยกับท่านไป ขุนพลอยพยักมาก
 
มีประโยคที่แกรพูด แล้วหัวใจพองโต
" ครู positive กับ paper นู๋ๆ นะคะ คือ ทำมาค่อนข้างดี แต่อ่านละเอียดๆ แล้วยังมีที่พลาดเยอะ
organize ยังไม่ดี ก็ปรับปรุง แก้ไข ตามที่บอก…."
 
จานฝ่ายชายบอก
" เอ่อ ที่พวกคุณทำ น่ะ มันจบ part finance แล้ว นิ ต่อไปจะทำอะไรครับ
คืองี้ มันเหมือนจบ แต่แบบหลวมๆ เข้าใจไหมครับ"
ฯลฯ
 
อืม นั่นคงเป็นสาเหตุ ว่าทำไม การพรีเซ้นนี้ถึงเส็ด ภายใน 1 ชม ผิดคาด ทึ่งโป๊ะ ฮิ้วววว ดูแล้วยัง งง มาก
 
และเดินออกมาจากห้อง ปล่อยให้อาจานทั้ง 3 หารือกัน
ก่อนเดินออกจากห้อง ได้ยินเสียงจานนุดรี แว่วๆ ว่า
"พูดเยอะไปหรือเปล่าคะ อาจานขา" ถาม จานสมิต
"ไม่หรอกครับ ดีแล้ว ตามที่คุณครูคอมเม้น บางส่วน ผมก็มีบอกไปบ้างแล้ว…"
"งั้นปรับมันตก เลยดีไหมค่ะ มันไม่ทำตาม ใช่ไหม" อ.นุดจี้ เสียงปรี๊ดมาเลย
"….แต่คือ กลุ่มนี้ค่อนข้างฉุกละหุก ไปหน่อย เพราะเปลี่ยนอาจานที่ปรึกษา อาจทำไม่ได้ครบถ้วนครับ"
 
ไม่ทันฟังต่อ เดินออกมารอ นอกห้อง ด้วยใจระทึก ตึกๆ ตึกๆ
 
และ อ.สมิตตี้ ก็ถือ สมุดความเห็น ของท่านๆ ทั้ง 3 เล่ม ออกมา พร้อมพูดว่า
"คุณ ได้ ไป ต่อ ครับ" 55555 กร๊าก
เปล่าๆ จานแกร ไม่ได้พูดงั้นหรอก
แต่ความหมาย คือ สรุปว่า ผ่าน แต่ต้องปรับปรุง ตามข้อเสนอแนะ
 
เล่มของ กก. ฝ่ายชาย พูด 8 นาที คอมเม้นมา 4 บรรทัด
เล่มของ กก. ญ พูด 32 นาที คอมเม้นมา 2 บรรทัด
ส่วนเล่มของ จานที่ปรึกษา ไม่ได้พูดไรเลย คอมเม้นมา 1 หน้า A4
 
5555 นึกว่า คอมเม้นไร ที่แท้ โน้ต ตามที่อาจาน กก คอมเม้นมา !!! ทึ่งโป๊ะ!
ซาบซึ้งมากค่ะ น้ำตาไหล พรากๆๆ T_T อาจาน น่ารัก น่ากอดที่สู๊ดดด
คงรู้ว่า อยู่หน้าห้อง จดไรไม่ทัน ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ
โชดดี ที่เบ็ตตี้อัดใส่ จัมฟ์ไดร์ฟไว้*
 
เย้ โล่งงงงงงงงง
 
*อ่อ ขอถอนคำพูด ที่บอกว่า โชคดี ที่เบ็ต อัดใส่จัมฟ์ไดร์ฟไว้
เพราะ มันจัดการอีท่าไหนไม่รุ format ในไดร์ฟมันทุกอย่าง หายเกลี้ยง
สมกับเรียน เทคโนโลยี แมเนจเม้น จริงๆ ลิงมาก กรำเวง เง่อ งุงิ 55555
 
สาธุ๊
จริงๆ จะไม่บอกนะ ว่าวันนั้น เล่นของเยอะมากๆ อายยย
แต่บอกก็ได้ ก็แค่ใส่เสื้อผ้า สีตาม วันที่ คุงแม่เปิดปฎิทินดูให้
แล้วก็ แหวนฝังพลอย 5 สีพลังหิน สร้อยคอมือ พลังหินสี สร้อยคอ ผีเซียะหยกจีน 3 เส้น
ก่อนออกจากบ้าน คุงแม่ก็จุดธูป 1 กำ ฟุ้งไปทั้งซอย
 
คงเห็นนะว่ามันเครียดขนาดดดดดด
คนเรา ถ้าไม่เข้าตาจน คงไม่งมงาย ได้จั๋งซี้
ตกลง ไม่รู้ว่ารอดมาได้เพราะอะไร ตัวช่วยเยอะจัด 55555
 
สุดท้าย ขอขอบคุณทุกๆ กลจ จากทุกๆ คน น่ารักมากๆ น่ารักมากจริงๆ
ช่วยๆ โหวต เอ๊ย เป็น กลจ. ให้ผ่านด่านต่อๆ ไป ด้วยนะจ๊ะ
 
ก่อนหน้านี้ นี่แบบ เครียดมาก คิดแต่เรื่องนี้ตาโหลด
พอเส็ดแล้ว ก็ผ่านไป แบบ แทบจะนึกไม่ออกด้วยซ้ำ
ว่าเคยทุ่มเทความเครียดให้กับมันมากขนาดนี้
 
 
ขอบคุณกร๊าบ!!!
(^/|\^)
 
ชีวิตอยู่ได้ด้วยความหวัง และกลจ
 
 
 
 
 
 
 

1 เปลี่ยนเบอร์แล้นจ้า

 
 
*****************************
 
เพื่อนๆ จ๋า
เปลี่ยนเบอร์แล้วนะจ๊ะ
 
จาก 06-319-1979
เป็น 09-799-6988
 
 
เบอร์เก่าลบทิ้ง เบอร์ใหม่ เมม ไว้เด้อหล้า
เบอร์เก่า อาจให้แม่ใช้ ถ้าอยากคุยกะคุงแม่ ก็โทรมา
(ห้ามโทรมายืมตังแม่นะเฟร้ย หุหุหุ)
 
เลิฟ เลิฟ
1รึทัย
 
*****************************