– Blog น้ำเน่า –

by Nicky

 
 
 
Blog น้ำเน่า เคล้าน้ำตา
 
 
=====================================
 
* เรื่องราวที่จะได้อ่านต่อไปนี้
เป็นของปู้หญิงคนหนึ่ง คนหนึ่งคนนั้น ที่ไม่ใช่เรา !
เขากรุณาไว้ใจระบายเรื่องนี้ให้เราฟัง และหวังว่าเค้าคงรู้สึกดีขึ้นนะ
ดังนั้น กรุณา อย่าจิตนาการเป็นภาพเราขณะอ่านเรื่องนี้โดยเด็ดขาด
 
=====================================
 
เธอระบายว่า…
(เพื่อความสมจริง จะขอใช้ สรรพนามบุรุษที่ 1 และ 2 เท่านั้น)
……….
 
แปลกนะ ทุกครั้งที่เรากำลังเลิกคิดถึงนายได้
นายก็ต้องมาในรูปแบบใด รูปแบบหนึ่ง ให้ความคิดถึงกลับมาทุกที
 
เนี่ยๆ วันนี้จะเลิกแหล่ะ
ดึ๋งๆ นั่น msn เข้ามาทักเชียว ร้อยวันพันปี ไม่เคยทักเราก่อนเลยนะ
 
ผ่านไปซัก 2 อาทิด
 
อ่ะๆ พรุ่งนี้ เลิกคิดแน่นอน
พอตื่นมา เช็กเมว นายก็อีเมว ไรมาเนี่ย ทั้งๆ ที่ครึ่งชาติที่ผ่านมายังไม่ได้อีเมวจากนายซักหน
 
จะหลอกหลอนกันไปถึงไหน
ชั้นไปทำเวง ทำกรำ อะไรไว้ กับนายตั้งแต่เมื่อไหร่
 
i hate myself for missing U!, ฉันร้องเพลงประกอบ
 
อ๋อ มาขอบใจ ที่ส่งอะไรไปให้เรื่อยๆ อะหรอ
อืม ไม่เป็นไรนิ เรื่องเล็กน้อย
เราชอบส่งอยู่แล้ว
(โดยเฉพาะส่งให้นายเนี่ย ชอบมาก เขียนไม่เคยเบื่อ แต่ต้องยั้งๆ มือไว้บ้าง)
 
นี่นายก็ไม่ได้อยู่พื้นที่เดียวกับเรา ซัก 2-3 ปีได้แล้วมั๊ง
ความรู้สึก เหมือนวันที่เพิ่งจากกันไม่มีผิด
อืม…ใช่…. คิดถึง.
คิด ทั้งๆ ที่รู้ว่า ไม่ถึง
 
 แกรก็ไม่เคยบอกเลยใช่ไหม ว่า รู้สึกเกินเพื่อนไปอย่างไร, ฉันสงสัย
 
เราไม่อยากเสียเพื่อนดีๆ ไป ก็ได้แค่เก็บไว้
ใจเราไม่กล้า เหมือนปากหรอกน่า
……….
 เรื่องมันเป็นมาอย่างไรหรอ, ฉันถาม
 
เราไม่รู้ตัวหรอก ว่าเริ่มชอบนายตอนไหน เมื่อไหร่
ครั้งแรกที่เจอกัน เราไปเรียนห้องเรียนเดียวกัน แค่นั้นเอง
หากไม่ได้ชอบนายแล้ว ป่านนี้เราก็ยังระลึกไม่ได้ ว่าเราเจอกันครั้งแรกที่ไหน
 
จากวันนั้น 2 ปี ได้เรียนด้วยกันอีก สนิทกันมากขึ้นแหล่ะ
เพื่อนๆ ก็รู้ว่า เราชอบนาย แต่ในฐานะ หมาหยอกไก่มากกว่า
เราสิ หมา เจอหน้า นายทีไร เป็นแซว ทู๊กที
ไก่อย่างนาย เรียบร้อยกว่าเราเป็นกอง
แซวไปแซวมา ถึงรู้ว่า นายมีแฟน แล้ว เป็นรุ่นน้อง กลุ่มเดียวกัน
อืม ก็น่ารักดีนะ ดีใจด้วย
แต่เราก็ ไม่เลิก แซวนายอยู่ดี ก็แซวในฐานะเพื่อน แหล่ะ น่า
 
จนกระทั่งรับปริญญา
เรายังมีรูปถ่ายคู่นายอยู่เลย หน้าตาแย่ทั้งคู่
แหมอุตส่าห์มีรูปคู่ รูปเดียว ทั้งชีวิต ทำหน้าตาให้ดีๆ กันหน่อยก็ไม่ได้เนอะ
 
เราเคยทำงานที่เดียวกันด้วย
นายยังเคยบอก ว่า แอบชอบเพื่อนเรา ที่ทำงานเดียวกันนั่นแหล่ะ
 
อูยยยย เจ็บ, ฉันร้องแทน 
 
แต่เราก็บอกว่า เค้ามีแฟนแล้ว รักกันมากด้วย คบกันมาหลายปี อย่าหวังเลย
 
นังมารหวงก้างมาก แกรนี่
 
ไม่นานหรอก นายก็ออกไปทำที่อื่นซะแล้ว
 
ที่คุยโทรสับด้วยกัน นานสุด เราจำได้ เรื่อง นายเลิกกับแฟนคนนั้น
(เล่าให้เราฟัง ทำไมไม่รู้ เอ.. หรือตอนนั้น เรารบเร้าให้เล่าให้ฟังนะ)
เป็นฉากๆ เลยนะคะ เล่าซะ เศร้า จะร่ำไห้ตาม
ตอนนั้นเราไม่ได้ดีใจเลยนะ ที่นายเลิกกับแฟน
เพราะอย่างไร นายก็ไม่ได้มาเป็นแฟนเราอยู่ดี นิ
เราก็แค่….. เศร้าตาม
อ่อ แล้วก็อีกเรื่อง ที่นายเล่าให้ฟัง ที่บอกให้เราเก็บเป็นความลับ
( – Your secret still save with me na  – )
เรายังไม่เคยบอกใครเลยนะ เห็นไหม
เรารักษาความลับ ของนาย ได้ดีพอๆ กับที่รักษาความลับของตัวเอง
 
เราไปเดินซื้อของด้วยกันด้วยนิ
นายจะเตรียมตัวไปเรียนต่อไง
มีกางเกงตัวนึง ที่เราบอกน่ารัก
แต่นายก็ดันซื้ออีกตัวนึง ที่นายเลือกเอง
 
อืม จะให้ช่วยเลือกทำลิงไรมิแซ่บ
 
……….
 
จริงๆ แล้วเราควร จะรู้ตัว ตั้งแต่ ตอนที่นายไปแล้วหล่ะ
no farewell , no phone ไม่มีบอกลา เนอะ
ช่างเหอะ ก็แค่เพื่อน อะดิ จะลาไรกันนักหนา
 
 แย่เนอะ ไปไม่ลากันซักคำ แล้วมีติดต่อกันบ้างไหม, ฉันถาม
 
ระหว่างนั้น หลังจากได้ที่อยู่นายมา
เราก็เพียร ส่งของเป็นระยะ
เปล่า นิ ไม่ได้คิดไร ก็ชอบส่งเฉยๆ
 
แกรรู้ตัวไหม ว่าแกรปากแข็ง, ฉันแอบด่า
 
เพื่อนๆ คนอื่น เราก็ส่งให้นะ
แต่ นายแปลกกว่าคนอื่น ตรงที่
ไม่เคย ส่งไร กลับมาเลย อะสิ
แม้แต่ อะไรซักอย่าง
เราไม่ได้อยากได้อะไรจากนายเลยนะ
แค่ อยากรู้ข่าวคราวบ้าง
นายก็คงถือว่า ส่งข่าวทางอีเมว เป็นระยะๆ แล้วมั๊ง
ทางอีเมว นี่ก็ ส่งให้เพื่อนๆ หลายคนมากๆ ยังดีมีเราเอี่ยวไปด้วย
ระยะๆ ของนาย คือ 6 เดือน – 1 ปี ซักหน
 
อ่อๆ มีครั้งนึงนายทักเราใน เอ็มก่อนเลยนะ แถมมาขอเบอร์เราซะด้วย
 
หน้าบานนนน เลยดิ, ฉันแซว
 
แต่เอาไปให้เด็กในสังกัดเธอ โทรมาถามเรื่องงานตะหากหล่ะ
 
โถ่…ถัง…เหอๆๆ, ฉันแอบขำ
 
ทีกะเราน่ะ เอ็ม คุย ทีกะน้องคนโน้น โทรคุยกันเกือบทุกวัน
แหมมมม ก็ girl talk อะนะ ก็ต้องมี แอบถาม กันบ้าง
ช่วยสำเร็จ ก็หายไป ทั้งนาย ทั้งเด็กของนาย
 
อ๋อ นายเคยมีกลับมาหนนึงด้วยนิ
 
หรอๆ แล้วได้เจอกันไหม, ฉันลุ้น
 
แล้วก็กลับไปโดยที่เราไม่รู้เรื่องเลย
หากไม่ได้รับของฝาก ที่มาฝากไว้ที่บ้าน
โดยที่ไม่เจอกัน น่อ
.
.
.
วันนึง เมื่อผ่านมาเนิ่นนาน
เราก็เริ่มรู้สึกได้ ว่า มันไม่ถูกไม่ควร แล้วเนอะ อึดอัด บอกไม่ถูก
 
เหมือนเป็นบ้าอยู่คนเดียวเลยเนอะ, ฉันสังเวชในใจ
 
มีโอกาสเจอทางเอ็ม ชาตินึงจะเจอซักหน
เลยคุยกัน ก็ไม่อยากให้ลำบากใจ อะไรกันมากมาย เคลียร์ ใจกันโหน่ย
เลยตัดสินใจบอกนายว่า
อย่าคิดมาก เรื่อง ของที่ส่งให้
ส่งให้ในฐานะเพื่อนเท่านั้น
เผื่อ นายคิดมาก เดี๋ยวจะอึดอัดซะเปล่าๆ
 
555 ฐานะเพื่อนหรอจ๊ะ .. กัดฟันพิมพ์ไป หล่ะสินั่น, ฉันเย้า
 
นายก็บอก ว่า…
อืม แล้วไง
ก็ส่งมาเหอะ เราชอบอ่าน ไม่ได้คิดไรมากอยู่แล้ว
เราว่าเราไม่ได้ทำตัวแปลกไปเลยนี่นา
เราไม่เหมือนเดิมหรอ…
 
จริงๆ แล้วคนนั้นก็เหมือนเดิมตลอดแหล่ะ คือไม่สนใจแกรเหมือนเดิม หุหุหุ, ฉันนึก
 
อืม แค่นั้น
 
ตกลงคนนั้นของเธอนี่ กินหญ้าแทนข้าว ชิมิ ทำขนาดนี้ยังไม่รู้ตัว, ฉันแอบแดกดัน
 
……….
 
แต่วันนี้ ที่เรา ใจชาๆ
ก็อีเมวถึงเพื่อนๆ แจ้งสารทุกข์สุขดิบ ครึ่งปีหนของนายไง
ส่งรูป มาให้ดู รูปนาย ที่ถ่ายในห้อง ขอบใจมากนะ
สภาพห้องน่ารักมาก โดยเฉพาะ รูป ที่โต๊ะเขียนหนังสือ
รูปแปะไว้ 3 ใบ ที่เป็นหญิงสาวคนเดียวกัน อืม ฮึ
 
โอ้ววว ,ฉันอึ้งไปนินุง, รูปแม่เค้ารึเปล่า
 
เราเซฟ แล้วเอามาซูมดูแล้วหล่ะ
 
โห ทำไปได้ เพื่อนเรา, ฉันแอบขำ ในความเว่อร์ของมัน
 
น่ารักดีนะ นายคง ขาดเธอไม่ได้หล่ะสิ
ต้องแปะไว้ซะขนาดนั้น
ทำไมเวลาที่เราถาม นายไม่เคยบอกหล่ะ ว่ามีแฟนแล้ว
 
ถ้าเค้าบอก แกรจะตัดใจได้หรอ
 
ยังมายืนยัน ว่าโสดอยู่ได้
 
เอ๋า ปู้ชาย ยังไม่แต่งงาน ก็เรียกว่า โสด ทั้งนั้นแหล่ะย๋ะ
 
แถมยังบอกว่า รอเราเป็นฝั่งเป็นฝาเสียก่อน ถึงค่อยคิด
 
ฉันไม่เคยเห็นแกร เปิดใจให้ปู้ชายอื่นซักทีนี่นา มีคนเข้ามาก็เอาๆ ไปเหอะ
 
ไปรษณียบัตร พันใบ ของเรา ไปอยู่ในถังไหนนะ
 
……….
 
แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง, ฉันเริ่มเป็นห่วง 
 
วันนี้แหล่ะ ที่นายจะไม่มีคนอย่างเรา คิดถึงนายอีกต่อไป
คงไม่จำเป็นต้องส่งอะไรไปอีกแล้วหล่ะ
เรามันบ้าเองหล่ะ บ้าอยู่คนเดียว
 
ยุติการติดต่อเลยหรอ หักดิบกันไป เสียเพื่อนนะนั่น, ฉันห่วงอีกแล้ว
 
เราไม่มีทางเสียนายไปหรอก
เราจะเสียอะไรที่เราไม่เคยมีได้อย่างไรหล่ะ
 
อูยยย คม บาด ลึก, ฉันร้องอีกหน
 
=====================================
 
ฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเรื่องนี้มันผิดพลาดที่ตรงไหน
ผิดที่เพื่อนฉัน ไม่กล้าบอกเค้าหรอ อมพะนำไรนักหนา
แค่บอกไป จะได้ชัดเจนกันเสียที ไม่ต้องมาเพ้อ พิไร รำพัน เยี่ยงนี้
เพื่อนฉันนี่มันก็ช่าง งมงาย ยิ่งนัก เน้อ เหมือนเพลง งมงาย บอดี้แสลมเลย
หรือผิดที่นาย นายนั่นแหล่ะ กินหญ้าหรือไง คนเค้าทำดีๆ ให้ ไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอ
หรือผิด ที่ทั้งคู่………………………………………………………..เป็น ได้ แค่ เพื่อน กัน
 
***********
 
ถ้าเรื่องนี้มันจะลงเอย ให้น้ำเน่าจริงๆ ก็คงต้องเป็นประมาณว่า
หล่อน น่ะ จากเค้าไปอย่างไม่มีวันกลับโดยที่ไม่ได้บอกอะไร
แล้วเค้าก็มารู้ทีหลังจากไดอาลู่ จ๋า ของหล่อน ว่าหล่อนรู้สึกกับเค้าเช่นไร
จะให้เศร้ากว่านี้ ก็คงต้องบอกว่า เขา ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
แต่ไม่กล้าบอกไป เพราะ เป็นคิดว่าหล่อน นึกกับเค้าแค่เพื่อนเหมือนกัน
 
หรือจะหักมุม ไปเลย ว่า ที่เค้าไม่คิดอะไร เพราะเค้าบังเอิญไปรู้มาว่า
หล่อนน่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของเค้า ทำให้ยังไงก็รักกันไม่ได้
เหมือนซีรีย์ เกาหลี ไง … ดีมะ ??
 
=====================================
 
มันดูหง๋อม หงอย ยังไงไม่รู้
ชอบเค้า เค้าก็ไม่รู้ แถม เค้าก็ยังมีคนรักอยู่แล้วอีก
จะ งมงาย อะไรกันหนักหนาหนอ ชีวิต
 
ความรัก คงเหมือน ของเหลว
มันจะไหลไปในที่ที่ หัวใจแห้งผากเสมอ
แต่มันก็ไม่ได้สัญญา นะ ว่ามันจะทำให้ชุ่มชื่น
หรือ เหือดแห้งกว่าเดิม
 
แกรคงไม่ผ่านมาอ่านหรอก ฉันรู้
ก็แค่อยาก blog ไว้ดู ว่า เรื่องน้ำเน่าแบบนี้ ยังมีเกิดอยู่
กับคน nearly thirty อย่างพวกเราๆ ด้วย ก็แค่นั้น
 
สำหรับคนที่ผ่านมาอ่าน
มันดีแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้เป็นทุกข์นั้นเสียเอง 
 
===================================== 
 
L@VE " whatever it mean…. it mean -YOU- !
 
Advertisements