Month: March, 2006

+++ รักออนไลน์ +++

 
 
 
 
Base on true story
dedicate to my lovely friend
who have butterflies in her stomach
love online…
 
=============================================== 
 
 
ความรักเกิดขึ้นไม่เลือกที่ เลือกเวลา ดูอย่างเรื่องของเพื่อนเราคนนี้สิ
เหตุการณ์ เกิด ณ เวปไซด์ดัง ชื่อเหมือนสถานที่คนนิยมไปซื้อคอม
อะ ๆ บอกให้ก็ได้ เวป 1000ติ๊บ ณ ห้อง สวนลุม (ชื่อสมมติ)
คุงหญิงน้าม (นามสมมติ) ผู้ชอบเข้าไปอ่านและให้คำแนะนำ ในห้องนั้น
หลังจากวนเวียนอยู่ได้ซักพักใหญ่ กามเทพเริ่มทำงาน
 
ข้อความการตอบกาทู้ ของบุรุษผู้นี้ ช่างโดนใจหล่อน เป็นระยะๆ
เมื่อไหร่ มี คห. ของ พี่สาดดดด (นามสมมติ) หล่อนมักอ่านอย่างพินิจพิเคราะห์
ชื่นชม และประทับใจ หลงใหลได้ปลื้ม จ้องจนตัวหนังสือ ลอยขึ้นมาเรียงกันเป็นรูปหัวใจ
ยิ่งถ้าพี่สาดดด มีการหลังไมค์ไปหาหล่อนด้วยแล้ว
หล่อนจะปริ้น ออกมา ไว้ใต้หมอน ให้ฝันหวาน ประหนึ่ง พี่สาดดด ตอบหล่อนข้างๆ หูก็ไม่ปาน
 
เวลาผ่านไป สัมพันธภาพ ก็สืบสาน เรียงร้อยถ้อยคำ จำนรรจาผ่านทางตัวหนังสือเรื่อยมา
จนถึงวันหนึ่ง เมื่อคราว กิจกรรม มีตติ้ง ห้องสวนลุม เวียนมาอีกครั้ง
กามเทพ ดลบันดาล ให้เค้าและเธอ ต้องมาทำงานร่วมกัน
เขา จัดเกมส์การละเล่น ในปีที่แล้ว และเป็นแกนนำจัดปีนี้
เธอ อาสามาช่วยจัดเกมส์ในปีนี้ด้วย (จริงๆ แล้วมันคงเป็นแผนของเธอเสียมากกว่า)
ประสานงาน ทำความเข้าใจในรายละเอียด ผ่านหลังไมค์ (มีไออุ่นๆ)
 
เวลาไวเหมือนโกหก ใกล้เวลาวันงาน
เอาหล่ะสิ ต้องเจอกันตัวเป็นๆ ซะแว้ววว เพื่อนัดคุยสรุปงาน อย่างเป็นรูปเป็นร่าง (ลูบล่าง?)
 
อุตสาห์ตื่นมาส่องกระจกแต่เช้า หมุนไป หมุนมา หมุนมา หมุนไป ให้เวียนหัวเล่น
โอ้ว พี่สาดด เคยบอกว่าไร นะ .. อ๋ออ….ชอบสาวสายเดี่ยว อืมๆ มีแหล่ะ โอเครๆ สายเดี่ยว
เย็นนี้แล้วสินะ นัดกับ พี่สาดดด ฟู๊ดคอร์ด เซ็นทรัล พระราม 3 (สักขีพยานรัก เยอะดี)
เมื่อไหร่จะเลิกงานหล่ะนี่ เดี๋ยวต้องแต่งหน้าอ่อนๆ ดูสวยใส วัยเยาว์ ก่อน
แหม ก็พี่สาดดด ปาเข้าไป 32 แล้วนิ ต้องชอบเคี้ยวหญ้าอ่อน เป็นทำมาดา
ใครๆ ก็บอก พวกป้าๆ ในห้องนั้น ก็บอก ว่า พี่เค้า ช่างเพรียบพร้อม
ครบถ้วน ทุกอย่าง แต่ที่ 4ห้องใจ ยังว่าง เพราะเลือกมากเกินไปนั่นเอง
ตายหล่ะสิ แล้วเค้าจะมาสนใจคนอย่างชั้นไหม ????
ไม่เป็นไร แค่ทำให้ดีที่สุดคงพอ สู้ค่ะ (ชูสองนิ้ว ไม่สวมหมวก ไม่ใส่แว่น)
 
..ณ ฟู๊ดคอร์ด เซ็นทรัล พระราม 3..
ตึกๆ ตึกๆ …. เสียงหัวใจ ของเธอ เต้นเป็นจังหวะ เหมือนเดิม แต่ดัง และรัวขึ้น
ชั้นแกล้งมาถึง ช้าไป 10 นาที คนสวยก็งี้ มาก่อน เดี๋ยวไร้ค่า มาช้า มีราคาขึ้นอีกถม อิอิ
ใช้สายตาอันกว้างไกล เหลือบมอง สแกน หา บุคคลต้องสงสัย ที่น่าจะใช่ พี่สาดดด…
 
……….วิ้ง……….
 
ตามองตา สายตามาจ้องมองกัน รู้สึกเสียวซ่าน หัวใจ
วิ้งงงงงงง……….
หุ่นมาดแมน ความสูงตามมาตรฐานชายไทย ที่ตัวสูงทั่วไป
วิ้งงงงงงง……….
เค้าช่างไม่เหมือนคนที่ชั้นจินตนาการซะเลย
วิ้งงงงงงง……….
มองเข้าไปที่ดวงตา มองสำรวจทั่วใบหน้า
โอ้วๆๆๆ พระเจ้ายอด มันจอร์สมากกกกก
หน้าขาวเนียนใสได้รูป แก้มมีเลือดฝาดสุขภาพดี ปากสีชมพู (ไม่สูบบุหรี่แน่ๆ)
ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่ อ๊าคคคคคคคคคคคค
ยังไม่ทันที่ชั้นจะควบคุมสติ ให้อยู่กับเนื้อกับตัว
 
เสียงแหบพร่า แตกเนื้อหนุ่ม ก็ทักขึ้น
 
 
 
 
" นี่ๆ แล้วเราจะคุยกันที่ไหนดีหละฮ้า !?!!?!?!?! "
 
 
 
 
นั่นแหล่ะ ที่ชั้นกำลังหมายถึง กำลังตั้งสติ ไม่ให้เตลิดเปิดเปิง กับภาพเบื้องหน้า
ร่างกายกำยำแบบปู้ชาย แต่หน้าตา make up professional ดุจนางแบบแคทวอค
หน้าขาวเนียนใสด้วยรองพื้น แก้มมีเลือดฝาดจากบลัชออน ปากสีชมพูเพราะลิปกรอสวาวใส
(ชั้นควรจะเอะใจก่อนหน้านี้ ที่เค้าขอเลื่อนนัดจากเมื่อวาน เพราะต้องไปหาหมอสิว
แหมมม ก็ชั้นนึกว่า เค้าเป็นผู้ชาย ที่ชอบดูแลตัวเองนี่นา กรำเวลล์)
 
ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย ของชั้น ต้องพยายามอย่างมาก ที่จะปกปิด ความผิดหวัง
น้ำตาที่ล้นเอ่อท่วม 4 ห้องใจ ที่ปัดกวาดเช็ดถูอย่างดี รอรับเค้าเข้ามา
แล้วตอนนี้มันกำลังแตกสลาย T_T””
(ทำไมนะ ทำไม กามเทพ ตาถั่วเอ๊ย เวงแท้ๆ อย่าให้เจอ นะเมิง จับเด็ดปีก จิ้มน้ำพริกแน่)
 
แต่ไม่ได้นะ ณ ตอนนี้ ชั้นจะเสียฟอร์มไม่ได้
ที่ชั้นอุตส่าห์สละเวลา มาช่วยงานนี้ ไม่ได้หวังปู้ชาย ชิมิ ชิมิ ชิชิ
ท่องไว้ ท่องไว้ ชั้นมาเพื่อ ช่วยงาน ช่วยจัดเกมส์ ไม่ใช่ปู้ชาย … พุทโธ พุทโธ…
 
เอาหล่ะ พอตั้งสติได้ การเจรจาพูดคุย กับชะนี สาดดดดด ก็เริ่มขึ้น
 
โสงชม ก่าๆ ผ่านไป เฮ้อออ เสดดด ซักที สาดดดด เอ๊ยย
ระหว่างการพูดคุย ทำไมชั้น ช่างแมนกว่าเค้าเสียมากมาย
เวลาเสนอเกมส์ ที่ลามกเล็กๆ พีสาดดด ถึงกับเอามือทาบอก (ตัวเอง) ด้วยความตกใจ
และรำพึงรำพัน ว่า ใครจะกล้าเล่น เค้าอ๊าย อายยยย
โอ่ย ตรูจะบ้า
 
ตอนกลับ ชั้นก็ต้องกลับเอง ไม่มีการอาสา ขับรถมาส่งแต่อย่างใด
 
………
 
กลับมา ล้มตัวลงนอน กอดหมอน น้ำตาพร่างพรู
นี่นะหรือ ปู้ชาย เมโทรเซ็กช่วน ก๊อดๆๆ บุดด้าๆๆๆ อัลเลาะห์ๆๆๆ
หมดกัน ชุดที่เตรียมไปงานมีตติ้ง เพื่อใครฟร่ะ ??
อุตส่าห์ ไปอบตัว ขัดผิว นวดหน้า เพื่ออะไร ??
กาซิก กาซิก
เอาเหอะๆ ชั้นทำใจได้ อย่างน้อย ชั้นก็ได้ฝันหวานเกี่ยวกับเค้า มาตั้งเดือนนึง
(จะว่าไป มันช่างเปลืองสมองฝั่งโรแมนติกชั้นชะมัด สาดดดด)
คราวหน้า ปิ๊งปั๊ง ใคร เห็นหน้า ท่าทาง กริยา ก่อน แล้วค่อยว่ากัน
ฮ่วยๆๆ ทนไม่ไหว เซร็งเจรี๊ยว อย่างแรง
โทรสับ หาเพื่อนดีก่า
.
.
.
.
กริ๊งๆๆๆ
.
.
หนึ่ง : สวัสดีคร๊า….
คุงหญิงน้าม : ฮาโหล นิกกรี้ ชั้นเพิ่งไปเจอเค้ามา
หนึ่ง : เล่ามาโลด มากๆ ด่วนๆ
คุงหญิงน้าม : ……..
.
.
.
เหตุการณ์ที่คุงหญิงน้ามเล่าหลังจากนั้น คุณๆ ก็คงอ่านได้เองจากเรื่องเล่า ข้างต้น
 
ขอโทษจิงๆ ว่ะน้าม ที่ตอนชั้นฟัง ชั้นหัวเราะ ซะหนุกเชียว
ชั้นไม่ได้ตั้งใจ เผอิญว่า มันขำไปหน่อย
แต่แกรคงเซร็ง ละสิ
เอาน่า ตื่นมา ก็หายเนอะ
แต่ชั้นจะเป็น กลจ ในรักออนไล หนหน้าของแกรอีก
ก็ 1000ติ๊บ ยังมีอีกตั้งหลายห้อง นิ
หว้ากอ ก็ดีนะ น่าจะเป็นปู้ชายลึกลับน่าค้นหา
หรือจะ ห้องราชดำเนิน ช่วงนี้การเมืองแรงดี
ถ้าชอบดารา บันเทิง ก็หาเอาแถวเฉลิมไทย
อยากได้พ่อบ้านพ่อเรือน ก็แวะอาหารการกิน นินุง
หรือจะมาสิง ห้องน้องหมา อย่างชั้นก็ได้น๊า
แต่ชั้นรักแต่หมา ว่ะ ไม่หวังปู้ชายห้องนี้เท่าไหร่
แต่ถ้าปู้ชายยกหมาน่ารักๆ แพงๆให้ฟรีๆ ค่อยว่ากัน เอิ๊กๆๆ
 
 
ปล. น้ามๆ เราไม่รู้น้าม จะเสียใจกว่าหรือเปล่า
ที่เผลอหลุดปากว่า อนุญาติให้เผยแพร่ เรื่องราวกุ๊กกิ๊ก ของน้ามได้
แต่มันก็ทำให้ blog เรามีสีสันขึ้นเยอะเลยนะจ๊ะ
อย่างน้อย มันก็อยากทำให้เราเลือก bg ที่สีสันสดใส
มากกว่า bg โทนอึมครึม ที่เราชอบใช้หล่ะ หุหุ
 
 
 
ก่อนจาก ขอทิ้งท้าย..
 
              ll        
              ll
              ll
              ll
              ll
              v
 
 รักนะ พี่สาดดดดด…. (กร๊ากกก…)
 
 
 
 ==========================================================
 
Base on true story
dedicate to my lovely friend
who have stomach full of dead butterflies
damn love online…
 
 
 Nicky the narrator 😉
 
 
 
Advertisements

“…เด็กหอ…”

 
 
 
 
 
เด็กหอ
 
"เพื่อนตาย" หาไม่ยาก…อย่างที่คิด
 
ภาพยนตร์สยองขวัญ ที่คุณจะฮา จนน้ำตาซึม
 
เรื่องเล่าชวนขนลุก ที่คุณจะซึ้ง จนขากรรไกรค้าง
 
————————————————–
 
หนใดที่ใจเหงา ทุกคราวที่เราท้อ
ขอเพียงแต่มี แค่ใครคนหนึ่ง
ทุกข์จนสุดทนไหว ร้อนรนขึ้นยามใด
..อยากจะบอกใครซักคน..
 
ถึงใครต่อใครเค้า เห็นเราหมดความหมาย
ขอเพียงแต่มี แค่ใครคนหนึ่ง
ถึงวันที่สับสน ทุกข์ทนอยู่ในใจ
..อยากจะบอกใครซักคน..
 
สักคน ที่จะรู้ สักคน จะได้ไหม สักคน…
 
ใจเรามันเป็นเพียงแต่เนื้อ แค่ก้อนหนึ่ง
มันจึงมีเวลาจะอ่อนแอ
เพียงตัวเราลำพัง อ้างว้างไร้ทางแก้
จึงจำใจ จำทนเก็บไว้
 
..แต่อยากจะบอกใครซักคน..
 
เพียงคนเดียวจริงๆ ที่ขอไว้เป็นเพื่อน
เพียงคนเดียวคอยเตือน และเข้าใจ
มีคนเป็นพันๆ หมื่น แสน ล้าน ที่บนโลก
เพียงคนเดียว จะมีบ้างไหม
อยากจะบอกใครซักคน
 
..อยากจะบอกใครซักคน..
 
————————————————–
 
 
 

ตัวเล็ก – ตัวใหญ่

 
 
 
 
===========================
 
คนอย่างเราๆ ถ้าดูจากภายนอกแล้ว ก็เริ่มมาจากตัวเล็กๆ แล้วเติบใหญ่ภายหลัง
ระหว่างนั้น มันก็สามารถ ตัวเล็ก-ตัวใหญ่ ตัวใหญ่-ตัวเล็ก ได้ตลอดเวลา
 
.
.
.
 
เรากินมากเราก็ตัวใหญ่  
เราอดมื้อกินมื้อเราก็ตัวเล็ก
 
เราใส่เสื้อผ้า brand ดัง เราตัวใหญ่
เราใส่ของข้างถนน เราตัวเล็ก
 
เราขับรถคันโก้ มีบ้านหลังหรู เราตัวใหญ่
เรานั่งรถเมล์ อยู่ห้องเช่า เราตัวเล็ก
 
เราป่วยเข้าโรงพยาบาลเอกชน เราตัวใหญ่
เราไม่มีทางเลือก ต้องใช้ประกันสังคม เราตัวเล็ก
 
เราเรียนสูง จบโรงเรียนดีๆ เราตัวใหญ่
เรารู้น้อยจบ ป.4 เราตัวเล็ก
 
เราถูกคนอื่นหลงรัก เราตัวใหญ่
เราแอบรักเค้า เราเหลือตัวนิดเดียว
 
.
.
.
 
ถามตัวเองสิว่า ทุกวันนี้ที่เรารู้สึกตัวใหญ่
เพราะ เราทำให้คนอื่นเค้าต้องตัวเล็กลง หรือเปล่า?
 
.
.
.
 
ปัจจัย 4 ที่เรามีเกินพอ แต่ไม่เคยแบ่งปัน
ความรู้ ความสามารถถูกนำมาใช้เพื่อแสวงหาประโยชน์ส่วนตน
ความรัก ถูกมองเป็นเรื่องไร้ค่า หาซื้อได้ด้วยเงินตรา
 
.
.
.
 
อาหารที่คนตัวใหญกำลังบ่นอยู่
คนตัวเล็กไม่มีโอกาสนึกถึง…
และขณะนั้น เค้าแบ่งปันข้าวกับสุนัขข้างถนนผอมโซ ที่ตั้งท้องอยู่
 
เสื้อผ้า กระเป๋า ยี่ห้อดัง ราคาแพง ที่คนตัวใหญ่ซื้อมาจากต่างประเทศ
คนตัวเล็ก ทำงานทั้งชีวิตก็หาไม่ได้…
ขอแค่ผ้าห่มอุ่นๆ ซักผืน ให้ครอบครัว ยามหน้าหนาวมาเยือน ก็พอ
 
ณ บ้านหลังใหญ่ คนตัวเล็กถูกไล่ให้พ้น ข้างรถคันหรูที่เด็กเช็ดกระจกตัวเล็กๆ ถูกเอ็ดตะโร
พวกเขาก็แค่อยากรู้ว่า ในรถคันโก้ บ้านหลังโต มีอะไร…
แล้วเมื่อเค้ากลับถึงบ้านจะได้เล่าสู่กันฟังในครอบครัวขาดแคลนที่อบอุ่นของพวกเขา
 
คนตัวใหญ่ นอนป่วยอย่างสบาย มีพยาบาลเอาใจ
คนตัวเล็ก กัดฟัน ดิ้นรน ไม่ให้เจ็บไข้…
เพราะนั่นหมายถึง ความเจ็บป่วยที่ตามมา ของคนในครอบครัว จากการขาดรายได้ของเขา
 
นักเรียนในโรงเรียนใหญ่ หนีเรียน ขึ้นรถเมล์ ไปห้างสรรพสินค้าชั้นนำ
กระเป๋ารถเมล์ตัวเล็กๆ กำลังทำหน้าที่ หารายได้ เพื่อส่งเสียตัวเองเรียน …
เพราะเขารู้ว่า เขาต้องเป็นเสาหลักของพ่อแม่ ที่แก่เฒ่า
 
คนตัวใหญ่ มีคนมารุมรัก เพราะเค้ามีทรัพย์สินมากมาย
คนตัวเล็ก ปฎิเสธเศษเงิน ที่สามารถทำให้เขาสบาย แลกกับความรักชั่วครั้งคราว …
ก็ทำไมหล่ะ เขารักเกียรติ และศักดิ์ศรี มากกว่าหลงรักวัตถุนิยมเหล่านั้นนี่นา
 
.
.
.
 
บางที เป็นคนตัวเล็ก ที่ได้ทำเรื่องที่มีคุณค่า
ก็กลายเป็นคนตัวเล็ก ที่ยิ่งใหญ่ได้
ชีวิตของเขาอาจจะเล็กไปบ้าง แต่มันก็เป็นชีวิตที่ดี
ดีกว่า การเป็นคนตัวใหญ่ แต่ไร้แก่นสาร ไม่ใช่หรือ. 
 
===========================