เรื่องนี้ไม่มีชื่อ

by Nicky

 
 
 
 
 
การไม่มีชื่อเรื่อง มันก็เป็นชื่อเรื่องอย่างหนึ่ง
สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่เรื่องนั้นชื่ออะไร
หากแต่อยู่ที่มีอะไรจากในเรื่องนั้นต่างหาก
 
จุดหมายปลายทางที่เราต้องการไป
ก็เป็นแค่ จุด ฟูลสต๊อป ของการเดินทางนั้นๆ
เพื่อจะได้เริ่มมีการเดินทางอันใหม่เกิดขึ้น
และสิ่งสำคัญ อยู่ที่เรื่องราวระหว่างการเดินทางนั้น 
มิใช่หรือ?
 
จุดฟูล สต๊อป ของเราในทุกๆ วัน ล้วนแต่ เป็นจุดเดิมๆ ซ้ำๆ
หากแต่ สิ่งที่เปลี่ยนไป คือ story ที่พบเห็นหรอก
 
การเดินทางกับส่วนรวม ทำให้ได้เห็นเรื่องราวมากมาย
เหมือนการดูทีวี มันคือเรื่องสั้น มันคือโฆษณา มันคือตลก
แน่แหล่ะ บนรถไฟฟ้า คงหวังจะได้ดูหนัง
หรือดูละครเรื่องยาว คงเป็นไปไม่ได้
ผู้คนผลัดเปลี่ยน หมุนเวียนมากหน้าหลายตา
 
เรื่องราวที่ได้พบ ก็ขึ้นอยู่กับว่า เราจะเลือก กดรีโมทช่องไหน
มันขึ้นอยู่กับว่า เราจะก้าวเข้า โบกี้ไหนต่างหาก
 
เราเคยดูตลกสั้นๆ  บนรถไฟฟ้า เมื่อนานมาแล้ว
แต่ยังฝังสมองอยู่ นึกก็ขำทุกที —
 
เรื่องของเด็กหญิงนักเรียน นานาชาติ
น่าจะอายุอานามซักไม่เกิน grade 4 ได้
ที่คุยกับพี่เลี้ยงตัวเอง อย่างฉะฉาน มั่นใจ ตามสไตล์อินเตอร์
พี่เลี้ยงมีลักษณะเป็นทอม
เด็กหญิงคนนั้นถามว่า :
"พี่ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง อ่ะ
พี่ผม สั้นเหมือนผู้ชาย
แต่ เสียงเหมือนผู้หญิง?"
พี่เลี้ยงไม่ตอบกระไร
เด็กหญิง จึงตะโกนขึ้นว่า :
"เจ้าข้า เอ๊ย ช่วยด้วย พี่คนนี้เค้าไม่รู้ว่า เค้าเป็นเพศอะไร
หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ 555"
แล้วจึงพูดให้คำแนะนำเชิงคำถาม กับพี่เลี้ยงของตนเองอีกว่า
"พี่ใช้ ปริ๊ หรือ จรู๋ว ฉี่ หล่ะ???"
 
อืมมม…. คงให้พี่เลี้ยงแกร ไปคิดเอง ถ้าทุกวันนี้เค้าใช้ ปริ๊ ฉี่ ก็คงเป็นหญิง
แต่ถ้าใช้ จรู๋ว ฉี่ ก็คงเป็นชาย
เด็กนานาชาติ grade 4 นี่เค้ามีเรียน เพศศึกษาไหม?
 
ล่าสุด เราก็ยังเห็น น้องปิ๊กาจู๋ว คนนี้บนรถไฟฟ้านะ
แต่ พี่เลี้ยงเค้า ไม่ใช่คนเดิมแล้วหล่ะ…..!
คนใหม่เป็นผู้หญิงแน่ๆ ผมยาว คะๆ ขาๆ
สงสัยคนเก่า คงไปค้นฟ้าคว้าดาว
หา ปิ๊กาจู้ว ตัวเองอยู่ที่ไหนซักแห่งเป็นแน่.
 
 
นอกจากนั้น เรายังมีโอกาสได้สำรวจตัวเอง
อาศัยคนอื่น เป็นกระจกเงา สะท้อนเตือนเรา
ผ่านการกระทำของพวกเขา..
 
..นั่นไง เห็นคนที่ยืนพิงกระจกไหมหล่ะ
หันหน้าไม่ต้องมองใคร ยืนชิดประตู
หารู้ไหม ตรูดหล่อน น่ะ บ๊ะ บรี้ แนบแน่น กะกระจก
อยู่ตรงหน้าคนที่นั่ง อยู่อีกฝั่งของกระจกเลยหล่ะ หล่อนจ๋า ..
 
 
..สังเกตไหม คนส่วนใหญ่ชอบยืนเกาะเสาตรงประตู เวลาเดินเข้าไป
จะมีคนอยู่ บางคน ที่ แสดงความเป็นเจ้าเข้า เจ้าของ
เหมือนเสาต้นนี้ ข้าแบกมาจากบ้าน ข้าห่างมันไม่ได้
ตั้งแต่ท้ายทอย แผ่นหลัง จนถึงตรูด ต้องสัมผัสกับเสาไว้
ยืนพิงมันซะงั้น แล้วคนที่ไม่มีที่เกาะ หรือ เตี้ยแล้วโหนไม่ถึงนิ
ะให้รูดเพ่ แทนเสา หรืออย่างไรมิแซ่บ .. กรำ เวง
 
..ประมาณนั้ ฯลฯ…
 
 
จะว่าไป เราก็มีไร ขำๆ ให้ดูทุกวันนะ เหอๆๆ
 
 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
 
 

(‘.’).oO(………….)
 
การไม่มีชื่อเรื่อง มันก็เป็นชื่อเรื่องอย่างหนึ่ง
สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่เรื่องนั้นชื่ออะไร
หากแต่อยู่ที่มีอะไรจากในเรื่องนั้นต่างหาก

 
การไม่ได้พูด ก็คือการพูดอย่างหนึ่ง
เรื่องราวทั้งหมด ถึงแม้ไม่ได้พูดออกไป
ก็ปฎิเสธไม่ได้ ว่าเราคิดอย่างนั้น
 
บางเรื่องเก็บไว้ก็ดีอยู่แล้ว
สารพัดเหตุผล มาทำให้พูดออกไป
สิ่งที่กังวลใจ คงจะถูกปลดปล่อยไปพร้อมกับคำพูด
 
แล้วคำพูดมันรีวาย ได้เหมือนวิดีโอเทป ไหมหล่ะ?
สุดท้าย ก็ได้ปลดปล่อยออกไปอย่างที่หวังไว้
เพื่อแลกความกังวลอันใหม่ เข้าสู่ใจแทนที่อันเดิมต่างหาก
 
 
สิ่งที่เลวร้ายที่สุด ของการพูด
คือ คำพูดที่สวนทางกับความเป็นจริง
พูดให้ตรงกับใจ มันยากอะไรหนักหนา?
 
 
เรื่องเลวร้ายที่สุด ที่เราได้ทำไปเมื่อคืน
คงเพราะอวัยวะเรามีปัญหา
ปาก และใจ ทำงานไม่สัมพันธ์กันหล่ะมั๊ง
 
 
 
: What i hv done last nite…. stupid me :
 
 
"..แม้แต่คนที่โง่ที่สุดในโลก
ก็ยังต้องการแสงยามเช้าจากพระอาทิตย์
เพื่อให้เค้า ได้เริ่มวันใหม่ อีกครั้ง.."
 
-n i c k y-
 
 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
 
 
 
 
Advertisements