มองแบบพักๆ

by Nicky

 
วันนี้จะพูดถึงพฤติกรำบางอย่างของ กอลลั่ม
ถ้าใครยังไม่รู้จัก กอลลั่ม จะเล่าโดยสังเขป ว่า
กอลลั่ม เป็นหมา ที่ถ้าใครพอมีความรู้เรื่องสายพันธุ์สุนัขมาบ้าง
คงพอดูออกว่าหน้าเอ๋อๆ ดำๆๆ ย่นๆๆๆ ที่เหมือนจะมีคำถามตลอดเวลาอย่างมัน เป็นหมาพันธุ์ พัก/PUG
แต่ถ้าใครได้ใช้ชีวิตอยู่กับมันซักพัก คงเดาต่อได้อีกว่า
มันได้รับการสืบเชื้อสายความซนมาจาก ลิงพันธุ์ใดพันธุ์หนึ่ง
และสืบทอดการกินมาจากหมูเป็นแน่
 
พฤติกรรมอย่างหนึ่ง ของมันคือ การเห่า
แน่แหล่ะ การเห่า กับสายพันธุ์พัก ไม่น่าจะเป็นของคู่กัน
ใครๆ ก็บอกว่าพักเป็นหมาที่สงบปากสงบคำ
เอาเหอะ การมิวแต๊นท์ ผ่าเหล่า ย่อมเกิดได้ในรุ่นใด รุ่นหนึ่ง ไม่ว่ากัน
 
มันจะทำการเห่าคนที่ไม่ได้อาศัยในบ้านซึ่งคอยให้ข้าวให้น้ำมัน ย้ำว่า มันจะเห่าทุกคน
ไม่ว่าจะเดินผ่านหน้าบ้าน หรือส่งเสียงดังอยู่ข้างบ้าน ให้มันรำคาญหู
ไม่ว่าเพื่อนบ้าน คนแปลกหน้า คนส่งน้ำ ส่งพิซซ่า
พี่ไปรษณีย์ (ซึ่งยังชอบมาทักทายแข่งกับเสียงเห่าของมันทุกครั้ง)
รวมถึง ญาติสนิท มิตรสหาย และเพื่อนฝูงที่มาบ้าน
แต่… มันเห่าต่อเมื่อคนเหล่านั้นอยู่นอกประตูบ้านเท่านั้น
เมื่อไหร่ก็ตามที่เข้ามาในบ้าน มันจะหยุดการเห่า กระดิกหาง
พร้อมวิ่งเข้าไปเล่นด้วยในทันใด
เสมือนว่า เหตุการณ์เห่าขับไล่อย่างเมามันเมื่อกี้ไม่ได้เกิดขึ้นแต่อย่างไร
แต่ถ้าเค้าเดินผ่านห้องมันมา โดยที่มันโดนกั้นอยู่อีกห้องหนึ่งด้วยประตูมุ้งลวด
การเห่า และบอดี้สแลมใส่ประตูมุ้งลวดจะเกิดขึ้นอย่างไม่ลดละ
รวมถึง เมื่อคนเหล่านั้นเดินกลับออกจากประตูบ้านไป การเห่าไล่หลังเลี้ยงส่งก็เกิดขึ้น
 
มันก็น่าคิดนะ
เหมือนจะสอนเราว่า
เมื่อเราเจอคนแปลกหน้า เราจะต้องทำกำแพงกั้น เพื่อป้องกันตัวเอง
เมื่อไหร่ที่เราผูกพัน เคล้าเคลียกัน เราก็ไม่ต้องระวังตัวใดๆ ทั้งนั้น
แต่เมื่อเค้าก้าวออกจากชีวิตเรา ละทิ้งความสัมพันธ์ เรากลายเป็นส่วนหนึ่งของอดีตในชีวิตเค้า
เราก็คงรู้สึกไม่พอใจ โวยวาย ตีโพยตีพาย และคงระมัดระวังคนแปลกหน้าคนต่อไปที่ผ่านมาให้มากขึ้น
ฉันท์ใด ก็ฉันท์นั้น แหล่ะมั๊ง
 
หรือ มันเพียงแค่จะสอนเราว่า
คนเรารู้สึกเช่นไร ก็แสดงออกไปเช่นนั้น
อย่าปิดบังความรู้สึกที่แท้จริง
หรือเสแสร้งทำในสิ่งที่ตรงข้าม
เวลาหมามันเห่า ก็แปลว่าเห่า
มันเล่น ก็แปลว่าเล่น
มันเลีย ก็แปลว่ารัก
มันกระดิกหาง ก็แปลว่าคิสถึง
มันไม่เคยเลีย แล้วแว้งกัดทีหลัง
แน่หล่ะ ชีวิตมนุษย์ มันยากเย็น ประดิษฐ ประดอย ด้านความรู้สึกกว่านี้เยอะ
แต่เราคนนึงหล่ะ ที่แสดงความรู้สึก อย่างหมาๆ งิ๊งงง…ง.งง..ง
 
:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:
 
ระหว่างอัพ Bog อยู่ เพื่อนรักคนหนึ่ง
ที่เลี้ยงพัก เหมือนกัน และเคยเอามาเล่นกับกอลลั่มตอนเล็กๆ
ที่บ้าน และไปงานมีตติ้งของชมรมพัก ด้วยกัน 
เมลมาบอกว่า หมาของเค้าได้เสียชีวิตลงแล้ว
แค่อ่านเราก็น้ำตาไหลแล้ว
คงไม่ต้องบอกถึงความรู้สึกของเพื่อนว่าจะแย่แค่ไหน
ลงท้ายเนื้อความในเมลว่า
ไม่อยากให้โทรไปหา อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว
เราเข้าใจ ถ้าเป็นเราเราก็คงแย่ทีเดียว
ส่งกำลังใจให้จากตรงนี้แล้วกันนะ
 
เราก็ไม่รู้ว่าเราจะรับการพลัดพรากได้แค่ไหน
แค่คิดว่าเราต้องจากกัน น้ำตาก็ปริ่มๆ ตาทุกที
นี่แหล่ะ โลกสอนให้เราไม่ยึดติดอะไร
แต่โลกก็สอนให้เรารู้จักความผูกพัน
มันจะมีอะไรที่แย่กว่า การลาจากสิ่งที่เราได้ผูกพันไปแล้วหล่ะ
 
:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:=:
 
 
Advertisements