นิ้วกลม

by Nicky

เคยมีคนบอกหลายคนแล้ว ว่าหนังสือของนิ้วกลม ดี
เพื่อนหลายคนบอกว่า แนวแกรเลย
เคยไปเปิดๆ ดูบ้าง บางหน บางเล่ม ที่เคยๆ ได้ยินมา
แต่ก็ยังไม่ได้ซื้อมาอ่านเป็นเรื่องเป็นราว

จนกระทั่งเมื่อวาน มีโอกาสได้ใช้เวลาเสี้ยวหนึ่งอยู่ในร้านหนังสือ
ทีแรกตั้งใจจะไปหาหนังสือ เรื่อง เปียโน 1 to 5
เดินไปเดินมา เห็นหนังสือเล่มนึง กะทัดรัด สีขาวๆ
มีรูปหน้าปก เป็นปีกเครื่องบิน ตัดกับท้องฟ้า เมฆ และแสงอาทิตย์
โห รูปแบบนี้เราเพิ่งถ่ายมาเลย ตอนไปโอซาก้า
จำอารมณ์ได้ มันงามมาก สวยอยู่ในใจ
จะมีซักกี่คน ที่นั่งมองความงดงามเหนือก้อนเมฆ แล้วรู้สึกอดใจไม่ได้ หยิบมือถือขึ้นมาถ่าย
แทนที่จะปิดหน้าต่างขณะแสงจ้า แล้วสนใจกับจอโทรทัศน์เบื้องหน้า หรือหลับพักสายตา
แถมยังมีป้ายปักบนหนังสือว่า best seller ด้วย เลยหยิบขึ้นมาดู
เปิดๆ สะดุดตากับภาพถ่าย และประโยคบางประโยค
พลิกไปพลิกมาไม่กี่หน้า ก็ตัดสินใจเลือกมาเล่มนึง แล้วจ่ายเงิน

หนังสือชื่อว่า “สาระภาพ portrait of My Life”
ของ นิ้วกลม

และแล้ว เราก็เดินทางมาเจอกันอย่างเป็นทางการ ซักเล่ม ซักที

ขอสารภาพว่า หนังสือเล่มนี้ โดนมาก เราชอบดูหนังสือภาพถ่ายนะ
อาจจะเพราะโตแล้ว สายตาไม่ดี อ่านเยอะไม่ไหว 555
เราว่า เค้ามีคำบางคำ อ่านแล้วสะดุดมาก
เหมือนกับเดินผ่านแล้วได้ยินเสียงคนพูดอะไรขึ้นมาซักประโยคนึง
คุ้นหูมาก เหมือนพูดออกมาจากความคิดเดียวกัน
จนต้องหันกลับไปมอง ว่าใครพูด อยากเห็นหน้า อยากสนทนาด้วยจัง
บางแนวคิด เราคุ้นๆ ว่าเคยเปรยๆ ไว้ใน blog แล้วด้วยเหมือนกัน ใจตรงกัน
อาจจะฟังดูเหมือนเข้าข้างตัวเอง แต่ก็รู้สึกแบบนี้จริง ประมาณนั้น

เราชื่นชมความคิด มุมมองของนิ้วกลมมาก
สงสัยว่า บริโภคปลาดิบน้ำทะเลลึกเป็นอาหาร ดื่มน้ำแป๊ะก๊วยวันละ 8 แก้ว
ก่อนนอนจัดด้วยรังนกแช่ในน้ำแร่ นะ ดูมองโลกได้ฉลาด และสร้างสรร
สั้นๆ แต่เกท มันดูเซนดีนะ ไลค์เลย ^^
(แต่พี่วินทร์ อย่าเพิ่งน้อยใจ ยังไงพี่ก็อันดับ 1 ในใจตลอดกาล อิอิอิ)

ความคิดของคุณนิ้วกลมดีนะ เรียบ ง่าย และใช่
ใช้คำธรรมดา เข้าใจชัดเจน มองเห็นภาพ บอกเล่าเรื่องทั่วไป ในอีกมิตินึงที่ดีกว่า
ภาพถ่าย และเรื่องราว มันสอดคล้องกัน จนไปไกลกว่าตัวหนังสือที่อ่าน และภาพที่เห็น

เป็นการพบกันครั้งแรกที่ประทับใจมาก First impression last กันเลยทีเดียวจ่ะ

รู้สึกดีที่ซื้อเล่มนี้มา อ่านวนไปวนมา ยิ้มมุมปากบ้าง ขอบตาชื้นบ้าง
แต่รู้สึกว่าแค่อ่านเฉยๆ ชีวิตก็ดีขึ้นซะงั้น :)

=============================================

ขออนุญาตคัดลอกบางประโยค จากแต่ละเรื่อง มาให้อ่านนะ แล้วจะยิ้มเหมือนเราไหม
อีกทั้งเก็บไว้ เผื่อวันไหนเราอยากได้เพื่อนคุย คอยปลอบใจ และให้ข้อคิดดีๆ
อย่างฉับพลัน หยิบหนังสือมาเปิดไม่ทัน ก็จะได้เปิด blog หน้านี้อ่านอีกไง ;)

#
ทุกเช้าที่เปิดประตูออกจากบ้าน เราไม่รู้หรอกว่า วันนี้โลกจะสอนอะไร

เปิดประตูสู่ห้องเรียน ตั้งอกตั้งใจ โลกไม่ใจร้ายกับนักเรียนที่ดีหรอก

#
โลกของทุกคนกว้างใหญ่เท่าที่เขาเห็น ชีวิตของทุกคนกว้างขวางเท่าที่พวกเขาได้ใช้มัน

โลกของใครก็มีขนาดใหญ่เท่ากับประสบการณ์ของคนคนนั้น

ประสบการณ์ คือสิ่งที่บ่งบอกว่า เราใช้ชีวิตคุ้มค่าแค่ไหน

ไม่มีใครหอบหิ้ว ประสบการณ์มาฝากกันได้

การออกไปข้างนอก ช่วยเพิ่มพูนความแข็งแกร่งภายใน
เมื่อกล้าออกไป..หัวใจเราจะเติบโต

#
ไม่มีใครมีชีวิตที่ดีได้ทุกวันหรอก คนเรามีความทุกข์เป็นของตัวเองทั้งนั้น
คนรวยก็มีทุกข์แบบคนรวย คนจนก็มีทุกข์แบบคนจน
คนเก่งก็มีทุกข์แบบคนเก่ง คนโง่ก็มีทุกข์แบบคนโง่
คนขยันก็มีทุกข์แบบคนขยัน คนขี้เกียจก็มีทุกข์แบบคนขี้เกียจ

เมื่อวันหนึ่งมาถึง เราก็อาจจะพบว่า ชีวิตที่อยากมี อยากเป็น อยากใช้ นั้นเป็นอย่างไร
แต่การตอบคำถามตัวเองได้ กับการได้ใช้ชีวิตตามคำตอบนั้นเป็นคนละเรื่องกัน

ชีวิตที่เราชอบใจ อาจไม่ถูกใจคนอื่นก็ได้

หากอยากอยู่บนโลกนี้อย่างมีความสุข สิ่งจำเป็นจึงมิใช่แค่การตอบคำถามว่า
เราอยากมีชีวิตแบบไหน หากแต่คือการทำความเข้าใจชีวิตของคนอื่นด้วย

#
ไม่มีใครหยุดนิ่งอยู่กับที่ได้ตลอดไป ต่อให้เราไม่เคลื่อนย้ายตัวเองไปไหน
สิ่งต่างๆ ก็เคลื่อนไหวผ่านตัวเราไปอยู่ดี ต่อให้เราไม่เดินทาง
โลกก็บังคับให้เราเดินทางผ่านเวลา และความเปลี่ยนแปลง

#
การเลือกเดินไปบนทางสายเปลี่ยว แม้โดดเดี่ยว แต่ก็น่านับถือยิ่งนัก

เมื่อพบเห็นผู้คนที่อยู่ตามลำพัง บางครั้งให้ความรู้สึกถึงความอ่อนแอ
แต่บางครั้งก็ให้ความรู้สึกถึงพลัง

หากอยากมีเส้นทางของตัวเอง ความโดดเดี่ยว อาจเป็นสิ่งจำเป็น

มนุษย์ทุกคนล้วนตัวเล็ก และบอบบาง โลกกว้างเกินกว่าจะเดินตามลำพัง
และช่องว่างนั้น เว้นไว้ให้เราเดินเข้าไป เติมให้กันและกัน

#
หากปลาเป็นต้องว่ายทวนน้ำ คนเป็นก็คงต้องว่ายทวนความเศร้า

ปฎิเสธไม่ได้ว่า ชีวิต คือความเศร้า

สบตากับความเศร้า จ้องมันให้เต็มตา แล้วว่ายทวนกระแสแห่งความเศร้าขึ้นไป

#
บางความรัก ไม่ได้เติบโตเป็นความจริง
มันหยุดนิ่ง และกลายร่าง..เป็นความทรงจำ

#
ความสัมพันธ์ต้องการเงื่อนไขต่างจากความรัก
เรามีรักข้างเดียวได้ แต่เรามีความสัมพันธ์ข้างเดียวไม่ได้

ยากนักที่คนคนเดียว จะรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ได้
ความสัมพันธ์ที่ยืนยาว ล้วนเกิดจากความพยายามของคนสองคน
จะเก่าแล้วฝุ่นจับ หรือเก่าแล้วเงาวับ ก็อยู่ที่ผู้ดูแล
ลดความเป็นตัวของตัวเองลงบ้าง
เพื่อเผื่อพื้นที่ให้อีกฝ่ายได้เป็นในสิ่งที่เขาเป็น

#
อะไรกันที่ทำให้เราอยากมีชีวิตอยู่

ชีวิตมีความหมายมากขึ้น เมื่อรู้ว่าเรามีความสำคัญกับคนอื่น
ความเป็นตัวเองนั้นมิได้สลักสำคัญอันใดเลย
การเป็นลูกของแม่ เป็นพ่อของลูก เป็นน้องของพี่
เป็นปู่ย่าของหลาน เป็นสามีของภรรยา
เป็นเพื่อนของเพื่อน เป็นแฟนของแฟน
เป็นลูกน้องของเจ้านาย เป็นเจ้านายของลูกน้อง
สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่สำคัญ

หนึ่่งชีวิตของคนเรา ประกอบขึ้นจากคนข้างๆ
ตั้งแต่วินาทีแรก จนถึงวินาทีสุดท้าย
ความสัมพันธ์กับคนข้างๆ รวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นความหมายของตัวเรา
เพราะคนข้างๆ นี้หรือเปล่า เราจึงอยากมีชีวิต
และได้มีชีวิตต่อไป แม้ไม่เหลือลมหายใจแล้วก็ตาม

#
ทุกวันนี้โลกวิ่งเร็วจนเราคุ้นชินกับความเปลี่ยนแปลง
ของใหม่กลายเป็นของเก่าภายในเวลาไม่กี่เดือน
ไม่ถึงปีเทคโนโลยีที่เคยทันสมัยกลับดูล้าสมัยอย่างไม่น่าเชื่อ

แม้จะคุ้นชินกับกับความเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้มากแค่ไหน
แต่เราก็ยังคงไม่คุ้นชินกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเองอยู่ดี
ทุกทีที่ชีวิตเดินมาถึงจุดเปลี่ยน ก็มีอันต้องเซ ต้องเศร้า ต้องโศก ไปกับมันเสมอ

ชวนให้เศร้าเมื่อผู้คนข้างๆ จางหายไปโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว

ความเปลี่ยนแปลงครั้งแรกๆ นำมาซึ่งน้ำตา
ครั้งถัดๆ มานำมาซึ่งความเข้าใจ
เราไม่ได้เสียใจน้อยลงหรอก แต่เราเข้าใจความเสียใจมากขึ้น

#
แม้ความทรงจำจะเกิดขึ้นจากความจริง
แต่ความทรงจำหาใช่ความจริงไม่

ความทรงจำมีคุณค่า เพราะมันอยู่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง

#
ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของอารยธรรม
มนุษย์ก็พยายามค้นหาเคล็ดลับของความงามมาตลอด

แม้พยายามมากมายแค่ไหน มนุษย์ก็ไม่สามารถเลียนแบบธรรมชาติได้

เพราะภาพธรรมชาติ มีมิติที่สี่
นั่นคือเวลา ที่มาของความเปลี่ยนแปลง หากรู้จักรอคอย

เรารู้สึกว่า ชั่วขณะนั้นสวยงามยิ่งนัก
เพราะรู้ดีว่า ความสวยงามตรงหน้า มิได้คงอยู่ตลอดไป

#
ความอยากมาพร้อมความไม่สงบ

การมองออกไปยังโลกกว้าง ให้ความรู้สึกต่างจากการส่องกระจก

วิวทิวทัศน์ที่สงบเงียบมักทำปฎิกริยากับจิตใจเราเสมอ
มิใช่ตื่นเต้นตาโต หากแต่เป็นเย็นๆ อยู่ข้างใน

#
เราอยากมีชีวิตที่มีแต่ความสุข จนลืมไปว่าความทุกข์เป็นเรื่องปกติ
เราอยากเป็นอมตะ จนลืมไปว่าความตายเป็นสิ่งแน่นอนที่สุด
เรานึกว่ามนุษย์บงการโลกนี้ได้
จนลืมไปว่าเราเป็นแค่มดตัวหนึ่งบนผลแตงโมลูกใหญ่ที่มีชื่อว่าโลก

ความจริงแท้ของชีวิตมักซ่อนตัวอยู่ในธรรมชาติ
ดวงอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า บอกกับเราว่าโอกาสยังมีเสมอ
ลมพัดแผ่วผ่านใบหน้า บอกกับเราว่าโลกไม่ได้โหดร้ายจนเกินไป
ความบอบบางของดอกไม้ บอกกับเราว่าให้ดูแลักษาความงามอย่างทะนุถนอม
เมฆหลายก้อนลอยเอื่อยบอกเล่าเรื่องความไม่แน่นอนให้เราฟัง
บางครั้งทะเลกว้างก็ช่วยย้ำเตือนเราว่า อย่าคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่
มีความจริงแท้มากมายในโลกใบนี้
ไม่ว่าเราจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของมันหรือไม่ก็ตาม

#
ชีวิตคือความจริง แต่อีกสิ่งที่มีอยู่ในชีวิตคือความฝัน

การก้าวเท้าสู่ความฝันอาจมิต้องการความเร่งรีบ
หากแต่ต้องการความสม่ำเสมอ ตั้งใจมั่น ไม่ทิ้งมันจนกว่าจะไปถึง

ความเป็นไปไม่ได้เป็นเพียงสิ่งชั่วคราว

#
ความเชื่อที่เกิดขึ้นจากประสบการณ์ ย่อมน่าไว้ใจกว่าความเชื่อที่คิดเองเออเอง

ในช่วงเวลาย่ำแย่ คนที่มีความเชื่อว่า แล้วสุดท้ายมันก็จะผ่านไป
แสงแดดของวันใหม่ จะส่องประกายอีกครั้ง
ย่อมมีพฤติกรรมแตกต่างจากคนที่มีความเชื่อว่า
ชีวิตคือหุบเหวลึก ที่เราจะล่วงหล่นลงไปเรื่อยๆ โดยไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่ควรตัดสินความเชื่อของใคร เพราะชีวิตของเราผ่านประสบการณ์มาต่างกัน

=============================================

About these ads